่นุ่มนวลโบกไปมา
ถังซั่วเมื่อมองไปยังพวกเขาที่เข้าประตูไปแลเว ก็ยิ้มอย่างนุ่มนวลก่อนจะส่ายหัวไปมาและหัวเราะเบาๆ จากนั้นก็ขึ้นรถและออกรถไป
เมื่อเข้ามาในห้อง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นไปทั่วห้องนั่งเล่น อันหยางยังไม่ทันถอดหมวกถอดรองเท้า ก็รีบวิ่งไปรับโทรศัพท์ทันที
“ฮัลโหล แม่จ๋า” เขาเอ่ยน้ำเสียงที่หอบเล็กน้อย เมื่อครู่เขารีบวิ่งมาด้วยความรวดเร็ว
อันโหรวที่ได้ยินเสียงของลูกชายเธอ ในที่สุดหัวใจที่เป็นกังวล ก็ค่อยๆผ่อนคลายลง และก็ตั้งใจฟัง ก่อนจะรับรู้ว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้น
“หยางหยาง วันนี้ลูกไม่ได้ออกไปข้างนอกใช่ไหม ทำไมพึ่งจะมารับโทรศัพท์?” อันโหรวพูดเสียงเข้มเพราะตอนนี้เธอรู้สึกเป็นกังวลมาก ก่อนจะไม่อาจควบคุมน้ำเสียงได้ และรีบพูดเชิงใช้อารมณ์เล็กน้อย ไม่ทันเธอก็พลันเปลี่ยนกลับมาเสียงที่ปกติ
อันหยางหายใจเข้าลึกเพื่อสงบเสียงหอบๆของเขา ก่อนจะถอดหมวกและพูดขึ้น “แม่จ๋า ในห้องมันน่าเบื่อไปหน่อย ผมเลยพาหน่วนหน่วนไปเดินรอบๆหน่อย แต่ก็อยู่แถวชุมชนแถวนี้ ไม่ได้ไปไหนไกลเลยครับ”
พูดจบ เจ้าตัวเล็กน้อยก็ยอมรับสารภาพความผิดไป “ขอโทษนะครับแม่ ทำให้แม่ต้องเป็นห่วงแล้ว”
“พี่จ๋า พี่โกหก…..” อันหน่วนกระพริบตาคู่หนึ่งก่อนจะกระซิบข้างๆหูของเขา
อันหยางขยิบตาไปให้น้องสาวของตน ก่อนจะกระซิบ ว่า อย่าพูดเชียว
หน่วนหน่วนเข้าใจในสิ่งที่เขาบอก พร้อมเชื่อฟังอย่างดี เธอรีบปิดปากพูดด้วยท่าทางที่แสนน่ารักและดูชาญ
