ฉลาด
อันโหรวถอนหายใจออกมา เมื่อได้ยินคำขอโทษของลูกชายที่ดูนุ่มนวลและอ่อนโยน หัวใจของเธอก็พลันรู้สึกเจ็บปวดเหมือนถูกเข็มทิ่มแทง “ขอโทษด้วยนะลูกรัก แม่แค่กังวลจนเกินไป รอสัปดาห์หน้านะ แม่จ๋าจะพาลูกกับหน่วนหน่วนไปส่งที่โรงเรียนอนุบาล ลูกไม่จำเป็นต้องอยู่บ้านเบื่อๆแล้วนะคะ”
“ครับ แม่จ๋าแม่กินข้าวกลางวันไปแล้วรึยัง?” อันหยางรีบเปลี่ยนหัวข้อเรื่อง ถ้าแม่เอ่ยถามเขาอยู่อีก เกรงว่าเขาต้องเผลอหลุดพูดแน่ๆ
“แม่จ๋าทานข้าวแล้วจ้า ลูกกับหน่วนหน่วนยังไม่กินใช่ไหม? มีข้าวที่เตรียมไว้แล้วอยู่ในตู้เย็น ลูกไปอุ่นมันก็ได้แล้วล่ะ!” อันหน่วนไถ่ถามอย่างเป็นห่วง เมื่อฟังน้ำเสียงของลูกชายเธอ เธอก็อดเศร้าใจไว้ไม่ได้
ลูกทั้งสองคนของเธอตอนนี้ก็เที่ยงแล้วแทบไม่มีคนดูแล ดีหน่อยที่หยางหยางนั้นฉลาด ไม่อย่างงั้นเธอคงไม่วางใจถีงเพียงนี้
ด้วยเหตุนี้เธอจึงพยายามแก้ไขปัญหา และตัดสินใจไปว่าอาทิตย์หน้าจะส่งลูกของเธอไปโรงเรียนอนุบาลให้ไวที่สุด
อย่างไรก็ตามโรงเรียนอนุบาลภายในประเทศไม่ใช่ว่าจะเข้าได้ง่ายๆ โดยเฉพาะโรงเรียนอนุบาลของรัฐมักจะมีพื้นฐานดีกว่าเกณฑ์คุณสมบัติค่อนข้างสูง ก็อดไม่ได้ที่ทุกคนต่างก็คาดหวัง
จิ่งเป่ยเฉินที่อยู่ข้างประตูห้องรับรอง และฟังคำพูดของอันอีหาน ดวงตาของเขานั้นก็หรี่ตาลงทันที ก่อนจะเข้าใจในเรื่องราวที่เกิดขึ้น
นี่….บางทีอาจจะเป็นโอกาสให้เขาแน่ๆ
อันอีหานคลอดลูกที่ประเทศอังกฤษ สัญชาติของพวกเขานั้นต้อง
