เป็นประเทศอังกฤษแน่นอน หรือไม่ก็ไม่มีสัญชาติเลยก็ว่าได้ ด้วยสถานการณ์เช่นนี้ จะให้เด็กมาเข้าโรงเรียนรัฐบาลของประเทศจีนมันก็เป็นเรื่องที่วุ่นวายพอสมควร
แต่ถ้าหากเขา….
หลังจากที่พูดคุยกับลูกสาวเสร็จก็วางสายไป อันโหรวก็หันหลังกลับมา ก่อนจะมองเห็นชายคนนั้นที่กำลังยืนพิงทั้งยังมองมาเธอด้วยสีหน้าที่ไม่แยแสอะไร
เธอวางโทรศัพท์ทิ้งแล้วเดินออกไปอย่างสงบ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย “ยังไม่ถึงห้านาทีเลย”
“อืม ตามฉันมาสิ”
จิ่งเป่ยเฉินพยักหน้าก่อนจะมองเธอลึกๆ และตัดสินใจที่จะเดินหันหลังให้อันโหรวเดินตามไป
…………ตอนที่ 58 คุณหลบหน้าผมยังงั้นเหรอ?ติ๊ง ประตูลิฟต์ค่อยๆปิดลงอย่างช้าๆอันโหรวหายใจเข้าลึกๆ รู้สึกประหม่าเล็กน้อย ในพื้นที่คับแคบเช่นนี้ เธอกับเขา….ล้วนอยู่ใกล้กันมากเธอขยับตัวอย่างระมัดระวังพอสมควร แต่ขยับทีไร ก็ไม่อาจหลบหนีสายตาของจิ่งเป่ยเฉินไปได้“คุณหลบหน้าจากผมยังงั้นเหรอ?”ทันใดนั้นเขาก็โน้มตัวเข้าไปใกล้ โดยใช้มือทั้งสองข้างคาค้างเอาไว้ตรงลิฟต์ ก่อนจะชื่นชมสิ่งที่เธอพยายามโกหกมาโดยตลอดลมหายใจที่ร้อนรุ่มของชายคนนั้นกลับรุนแรงมากขึ้น ด้านหลังของอันโหรวรู้สึกได้ถึงความเย็นของผนังลิฟต์ มันราวกับด้านหน้าเป็นไฟที่ร้อนรุ่มด้านหลังเป็นไอเย็นที่เย็นเฉียบในพื้นที่คับแคบเช่นนี้ บรรยากาศก็พลันเปลี่ยนเป็นคลุมเครือ“หืม? กลัวฉันงั้นเหรอ?” เสียงพูดจบ ดังขึ้นเล็กน้อยมันทั้งดูยั่วยวนอันโหรวเต้นตึกตั
