กก่อนจะหันหน้าไปมอง แต่เธอก็แกล้งทำเป็นสงบ“ประธานจิ่ง คิดมากเกินไปรึเปล่าค่ะ”ฟังจากน้ำเสียงดูแล้ว มันไม่ได้เหมือนกับคนที่ดูกังวลจนเสียต้องถอยห่างเลยแม้แต่น้อยคิ้วของผู้นั้นเลิกขึ้นเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่เต็มใจที่จะไม่ยอมรับมันอันโหรวกัดฟัน สีหน้าเปลี่ยนไปเป็นรำคาญเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ประธานจิ่งอย่ามากเกินไปนะคะ ถ้าคุณหิวขนาดนั้น ฉันจะช่วยคุณหาผู้หญิงบริการมาให้คุณสักคนสองคนก็ได้ ไม่ต้องมาขวางฉันในลิฟต์เช่นนี้อีก มันไม่ได้ช่วยให้ดูดีดูน่าสนใจเลยแม้แต่น้อย”คำพูดที่เอ่ยออกมานั้นมันคล้ายกับแมวป่าที่มีเขี้ยวแหลมคมจิ่งเป่ยเฉินยอมปล่อยเธอไป แต่ภายในแววตาของเขานั้นกลับร้อนรุ่ม และเผยด้วยท่าทีดุดัน “ไม่ต้องหรอก รสนิยมของฉันนั้น มันเกินกว่าผู้หญิงธรรมดามากไปนัก”อันโหรวกัดฟันด้วยความรำคาญใจ นี่มันเหมือนกับเอาตัวเองไปโดนหลุมพรางแท้ๆ!……หลังจากผ่านไปสักพัก ก่อนจะถึงห้องของประธาน หลินจือเซี๋ยวก็เห็นอันโหรว และรีบลุกขึ้นจากที่นั่ง เผยแววตาที่เป็นกังวลอันโหรวโบกมือให้เธอเพื่อเป็นสัญญาณว่า ไม่ต้องกังวลเมื่อเข้ามาในห้องทำงาน จิ่งเป่ยเฉินก็ยื่นคำเชิญสีทองออกมา “คืนนี้มีงานเต้นรำ คุณต้องไปกับผม”ด้วยตำแหน่งที่อยู่สูงมานาน เวลาตัวเองทำอะไรนั้นย่อมเปิดเผยทัศนคติเชิงบังคับอยู่ตลอด“ฉันไม่ไป งานเต้นรำอะไรนั้นมันอยู่นอกเหนือขอบเขตการทำงานของฉัน” อันโหรวปฏิเสธโดยทันที และมีน้ำเสียงที่แข็งกร้าว ว่าเธอไม่ยอมรับ
