งๆหรือ?”อันโหรวตกใจ และมองไปยังทิศทางของนิ้วมือของเขา หลังจากนั้นก็เห็นจำนวนเงินที่ผิดปกติ เธอก็พลันทำหน้าซีดขาวโดยทันที“จุดทศนิยมที่ถูกใส่ผิดมาแบบนี้ นับว่าเป็นความสามารถของคุณด้วยใช่ไหม?” จิ่งเป่ยเฉินมองไปยังอันโหรวที่ตอนนี้กลับทำสีหน้าซีดเซียว และยังคงพูดเสริมกระแทกเข้าไปอีก“ขอโทษค่ะประธานจิ่ง เป็นฉันผิดพลาดเอง ฉันขอทำใหม่นะคะ” อันโหรวขอโทษอย่างจริงใจวันนี้ช่วงเช้านั้นเธอรู้สึกกระวนกระวายใจ จนทำผิดพลาดชนิดเกือบที่ว่าจะร้ายแรงมากนัก ส่งผลให้เธอทำผิดไปเสียได้ฉิวซีไม่ได้อ่านแผนของเธอเลยด้วยซ้ำ คิดไม่ถึงเลยว่าอันโหรวจะทำผิดขึ้นมาจริงๆ แต่เธอก็ดีใจมากที่อันโหรวคนนี้ทำผิดพลาด หัวใจเธอก็พลันเต้นไปด้วยความสุขจิ่งเป่ยเฉินไม่ได้คาดหวังอะไรกับการที่เธอขอโทษเช่นนี้ ตอนนี้มันเหมือนปิดท่าทีแต่ละอย่างเขาก็ไม่คิดอะไร“อันอีหาน มาหาผมที่ห้องทำงานที” จิ่งเป่ยเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ่มต่ำ ก่อนจะเดินออกไปอันโหรวในใจนั้นยังเป็นห่วงเด็กๆ เพราะตอนนี้ก็เที่ยงแล้ว เธอจึงอดไม่ได้ที่จะพูดไปว่า “ประธานจิ่งค่ะ ฉันขอโทรหาลูกก่อนได้ไหม”จิ่งเป่ยเฉินหยุดฝีเท้าลง เขาคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะพงกหัวให้และพูดขึ้น “ผมให้เวลาคุณห้านาที”เมื่อพูดเสร็จ อันโหรวก็รีบเดินตามเข้าไปทันทีอันโหรวรู้สึกเป็นกังวลเล็กน้อย ส่งผลให้จิ่งเป่ยเฉินรู้สึกแปลกๆ และเดินตามเธอไปอันโหรวเดินมายังที่ห้องพักรับรอง ก่อนจะโทรศัพท์ไปยังที่บ้านอพาร์ตเมน
