มนและเย็นชา
“ประ…ประธานจิ่ง……….” ฉิวซีถึงกับผงะ และก็พูดอะไรไม่ออก
อันโหรวๆค่อยเหลือบมองเขา ก่อนจะไม่ได้อะไรมาก ก้มหัวมองต่ำทำธุระของตัวเองต่อ
จิ่งเป่ยเฉินมองไปที่อันโหรวที่ยามนี้เธอนั้นไม่ได้สนใจท่าทางของเขาแต่อย่างใด ภายในใจกลับเกิดไฟลุกโชนขึ้น มองไปที่ดวงตาของเธอแล้วก็เกิดไฟปะทุขึ้นเล็กน้อย
หลังจากเดินผ่านฉิวซีไป จิ่งเป่ยเฉินก็เอื้อมมือไปหยิบแผนบนโต๊ะของอันโหรว พลิกดูสองสามที จากนั้นก็ใส่กลับเข้าไป ก่อนจะแสดงสีหน้าที่ดูเรียบเฉย
“ฉิวซี หัวหน้ากลุ่ม A ”
ฉิวซีรีบก้าวข้าวไปข้างหน้าอย่างสั่นๆ ก่อนจะโค้งคำนับ “ค่ะ”
จิ่งเป่ยเฉินไม่ได้เหลือบมองเธอ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “เป็นเธอบอกว่า แผนอันนี้ผมจะไม่ดูมันยังงั้นสินะ?”
“ฉัน… ฉัน…..” ฉิวซีพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเหงื่อเย็นๆก็เริ่มไหลรินออกมาที่หน้าผากของเขา พูดไม่ศัพท์จับไม่ได้ความ[1]โดยทันที
“อา—–” จิ่งเป่ยเฉินหัวเราะหึด้วยน้ำเสียงเย็นชา ในช่วงขณะนั้นฉิวซีคิดว่าตัวเองคงตายแล้วแน่ๆ จิ่งเป่ยเฉินก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดูรุนแรงเข้าไป “แผนนี่ ดูไปแล้วก็ไม่เข้าตาฉันจริงๆนั้นแหล่ะ”
อันโหรวที่ก้มหน้าอยู่ตลอดเวลาก็เงยขึ้นมองหน้าเขา นี่เขาหมายความว่ายังไงกันแน่?
ฉิวซีมองไปจิ่งเป่ยเฉิน หัวใจเธอยามนี้เรียกได้ว่าความสุขล้นปี่ มันเหมือนกับได้รับเชื้อเพลิงที่เติมเต็ม ใบหน้ามีความสุขเย้ยหยันมองไปที่อันโหรวตลอดหัวยันเท้า
“ประธานจิ่ง คุณมีอะไรไม่
