ตอนนี้มันเหมือนปิดท่าทีแต่ละอย่างเขาก็ไม่คิดอะไร
“อันอีหาน มาหาผมที่ห้องทำงานที” จิ่งเป่ยเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ่มต่ำ ก่อนจะเดินออกไป
อันโหรวในใจนั้นยังเป็นห่วงเด็กๆ เพราะตอนนี้ก็เที่ยงแล้ว เธอจึงอดไม่ได้ที่จะพูดไปว่า “ประธานจิ่งค่ะ ฉันขอโทรหาลูกก่อนได้ไหม”
จิ่งเป่ยเฉินหยุดฝีเท้าลง เขาคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะพงกหัวให้และพูดขึ้น “ผมให้เวลาคุณห้านาที”
เมื่อพูดเสร็จ อันโหรวก็รีบเดินตามเข้าไปทันที
อันโหรวรู้สึกเป็นกังวลเล็กน้อย ส่งผลให้จิ่งเป่ยเฉินรู้สึกแปลกๆ และเดินตามเธอไป
อันโหรวเดินมายังที่ห้องพักรับรอง ก่อนจะโทรศัพท์ไปยังที่บ้านอพาร์ตเมนต์ของหลินจือเซี๋ยว โทรศัพท์โทรไปตั้งนานแต่ก็ไม่มีใครรับเลยสักคน
ครั้งนี้เลยทำให้อันโหรวเป็นกังวลมากขึ้น ความวิตกกังวลในใจของเธอกลับขยายมากขึ้นเช่นกัน
[1] สำนวน ฟังไม่ได้ความแจ่มชัด พูดผิดๆพลาดๆ
