ก็เริ่มเป็นห่วงถึงความปลอดภัย และอธิบายเอ่ยออกมาไม่ได้ว่าคุณลุงคนนี้ใจดีหรือไม่ใจดี
ถังซั่วพาอันหน่วนไปเปลี่ยนชุดที่ห้องแต่งตัว ซึ่งชุดนี้ถูกเลขาส่วนตัวที่ชื่อลิลลี่ซื้อมาให้ ชุดของมันเป็นสีขาวตัดกับลูกไม้หน่อย ตรงเกาะอกเองก็ดูเหมือนกับนางฟ้าน้อยที่หลงทางสู่โลกใบนี้
“เปลี่ยนเสร็จแล้ว ฉันจะพาเธอออกไปน่ะ” ถังซั่วยิ้มออกมา ก่อนจะจับมือเล็กๆของเธอเดินออกไป
อันหน่วนเดินออกไป มันคล้ายกับบินไปหาอันหยาง และทำท่าทางยิ้มสดใสออกมา “พี่ชาย ชุดเจ้าหญิงอันนี้สวยมากเลย หนูชอบมันจัง”
อันหยางเหลือบมองไปยังน้องสาวของตน ด้วยท่าทีที่อ่อนโยนนั้น ก็อดไม่ได้จะเอามือน้อยๆไปลูบหัวของเธอ
จากนั้นก็หันมามองที่ถังซั่ว และโค้งคำนับอย่างสุภาพเพื่อขอบคุณ “ขอบคุณครับคุณลุง”
ถังซั่วมองไปที่อันหยางมันเหมือนกับจิ่งเป่ยเฉินมากนัก และเมื่อเห็นว่าเขานั้นยังสวมใส่ชุดสีดำอยู่ เขาจึงยกมือขึ้นเพื่อหวังจะถอดแว่นกันแดดออก แต่อันหยางบ่ายเบียงและหลบศีรษะเอา
“อยู่ในที่ร่มต้องใส่แว่นดำด้วย?”
อันหยางใบหน้าเล็กๆของเขาขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะจัดสินใจว่าจะถอดหรือไม่ถอดดี ในที่สุดก็ตัดสินใจได้แล้วว่าจะไม่ถอดมันออก และเอ่ยกับถังซั่วไปว่า “อยู่ในที่ร่มทำไมถึงใส่มันไม่ได้ล่ะ”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ก็ทำให้ถังซั่วถึงกับพูดไม่ออก
“พี่ชาย พวกเราจะไปหาแม่จ๋าต่อเลยไหม?” อันหน่วนยื่นมือดึงไปยังเสื้อของอันหยางและเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
ตอนนี้ก็
