ง ฉันเป็นแค่ลูกน้องของคุณ ไม่จำเป็นต้องรายงานทุกๆอย่างให้แก่คุณถูกไหม?”
อันโหรวเมื่อพูดจบ ก็ไม่สนใจสีหน้าของจิ่งเป่ยเฉินอีกเลย ก่อนที่เธอจะข้ามเขาออกไปอยู่ที่หน้าประตู
เจ้าของสวนสนุกพลันตกใจจนเม็ดเหงื่อเย็นๆไหลออกมา จิ่งเป่ยเฉินถูกผู้หญิงที่ขี้เหร่คนนี้เมินเฉยเลยเหรอ เช่นนี้เขาจะใช้ชีวิตถึงวันพรุ่งนี้ได้อีกไหมนะ
“ประธานจิ่ง ถ้าหากคุณต้องการขอให้ใครสักคนกลับมาละก็….” เจ้าของสวนสนุกกำลังคิดจะเอ่ยประโยคสักสองสามประโยคเพื่อปลอบประโลมและประจบสอพลอ แต่พลันตกใจเมื่อแววตาของจิ่งเป่ยเฉินนั้นเย็นยะเยือกคล้ายดั่งมีดคม
ดูท่าผู้หญิงของเขา เขาก็ต้องทวงมันกลับมาด้วยตัวเองแล้ว
……ตอนที่ 52 ให้คุณเอ่ยยอมแพ้มาจากใจที่ประตูทางออกสวนสนุก หลินจือเซี๋ยวพาเด็กๆทั้งสองกลับบ้านไปก่อนหน้านั้นแล้วหัวใจของอันโหรวพลันผ่อนคลายลง และยืนอยู่ข้างถนนก่อนจะเตรียมรถแท็กซี่ให้มารับ แต่ไม่นานที่ด้านหลังก็มีรถสุดหรูขับมาด้านหน้า ก่อนจะหยุดอยู่ข้างๆตัวเธอเมื่อกระจกรถถูกลดลง จิ่งเป่ยเฉินที่สวมแว่นกันแดดสีดำ ใบหน้าหล่อเหลาก็พลันเปลี่ยนเป็นเย็นชาเล็กน้อยและเอ่ยออกมาว่า “ขึ้นรถ”อันโหรวเหลือบมองเขาก่อนจะเอ่ยอย่างแผ่วเบาไปว่า “ฉันจะนั่งรถแท็กซี่ค่ะ ไม่รบกวนท่านประธานจิ่งหรอก”“เธอ……” จิ่งเป่ยเฉินอดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่นที่พวงมาลัย เผยให้เห็นเส้นเลือดที่ปูดขึ้นมา แต่เขาก็ไม่สามารถเอาอารมณ์พวกนี้ไประบายใส่อันโหรวได้“ประธานจิ่ง เดิน
