ามเรียกเชียวนะ เข้าใจไหมค่ะ?” อันโหรวกลัวว่าลูกสาวจะปล่อยให้เธอความแตก จึงกำชับไปสามรอบแม้ว่าอันหน่วนจะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่นัก แต่เธอก็พยักหน้าและให้คำสัญญาไปว่า “ไม่ต้องห่วงค่ะแม่ หน่วนหน่วนจะเชื่อฟังและจะไม่สร้างปัญหา”“หยางหยาง แม่จะให้โทรศัพท์ไว้กับลูกนะ น้าจือเซี๋ยวตอนนี้อยู่ที่หน้าประตูกำลังรอพวกหนูอยู่ พอถึงตอนนั้นให้หนูโทรหาน้าเขานะ” อันโหรวยื่นโทรศัพท์ให้อย่างระมัดระวังเพราะกลัวว่า ประธานจิ่งจะโทรหาเธออันโหรวคลายความคิดขึ้นทันที จากนั้นก็ยื่นมือไปลูบหัวของลูกชายเธอ และพูดไปว่า “ดูแลน้องสาวด้วยนะคะ”เมื่อเอ่ยคำพูดนี่ไป เธอรู้ว่าลูกชายของเธอต้องเข้าใจได้ในทันที“แม่จ๋า น้องกับผมและน้าจือเซี๋ยวจะรอแม่ที่บ้านนะครับ”เมื่อทุกอย่างถูกจัดการเรียบร้อย พวกเด็กๆก็สวมหน้ากากกัน ส่วนอันโหรวก็เอ่ยโค้งทำความเคารพชายหญิงชราและเดินตามไป ก่อนที่พวกเขาแยกย้ายกันไปนั้น อันโหรวก็แอบมองดูลูกๆของเธอ เพื่อให้เดินไปกว่าเธอเสียหน่อยจึงค่อยๆเบาใจขึ้นเจ้าของสวนสนุกตกใจขึ้นมาในทันที เขาเดินเข้าไปทำความเคารพอยู่ข้างๆ จิ่งเป่ยเฉิน อย่างประจบประแจง และเอ่ยแนะนำออกไปว่า “ประธานจิ่ง ท่านมาหาอะไรเหรอครับ บอกผมมาได้เลยนะ ผมจะให้พวกเด็กๆช่วยหาให้คุณแน่นอน”จิ่งเป่ยเฉินเม้มริมฝีปากของเขาไว้ ชุดสูทสีเทาเงินที่แสดงรูปร่างและหุ่นอย่างสมบูรณ์แบบ ภายใต้อาภรณ์เช่นนี้แน่นอนต้องข่มอารมณ์โกรธของเขาไว้ ไม่งั้นจะกลายเป็นระเ
