บิดใส่ความเกลียดชังขึ้นทันที ถ้าหากเขาหาผู้หญิงคนนั้นเจอ แน่นอนต้องสอนบทเรียนที่รุนแรงให้เธอเสียหน่อยอันโหรวเดินตามคู่สามีภรรยาไปตลอดทาง และเมื่อเห็นพวกเขาไปอยู่ที่หน้าประตู ก็พลางถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกขึ้นทันทีในยามนี้เหงื่อของเธอเริ่มปรากฏขึ้นมาแล้ว เมื่อคิดจะเอาชุดตลกนี่ออก ไม่ช้าเสียงของชายเย็นชาก็ดังขึ้นมาจากด้านซ้ายของเธอ…..“หยุด อย่าขยับนะ!”ด้วยเสียงที่คุ้นเคย อันโหรวแทบไม่ต้องทายคิดอะไรก็รู้แล้วว่าเป็นใครเสียงของหัวใจของเธอนั้นดังเต้นตุ้บตับ จิตใจของเธอลอยละล่องไปไกล หลังจากรู้สึกได้ว่าเสียงฝีเท้าที่มั่นคงกำลังเดินเข้ามาใกล้เรื่องๆ ร่างกายก็พลันเหงื่อออกไปทั่วร่างจิ่งเป่ยเฉินเดินเข้ามาใกล้ๆ คิ้วของเขาค่อยๆขมวดขึ้นมาอย่างเย็นชา “ถอดชุดตัวตลกนี่ซะ”เมื่อมองไปที่ร่างเงอะงะเช่นนี้ เขารู้สึกปวดหัวใจขึ้นมาทันทีอันโหรวเคยคิดถึงขั้นตอนนี้มาแล้ว แต่ก็ได้เตรียมตัวด้วยการแต่งหน้าเรียบร้อย แต่ทว่า อย่างไรเธอก็ต้องลองเชิงให้ถึงที่สุด“คุณผู้ชาย ขอโทษด้วย ตอนนี้ยังอยู่ในเวลางาน ฉันยังถอดชุดตัวตลกนี้ไม่ได้ค่ะ” อันโหรวเปลี่ยนเป็นน้ำเสียง ที่ค่อนข้างหวานและอ่อนโยนมันคล้ายกับเสียงของเด็กสาวที่อายุสิบแปดปีเสียงนี้แน่นอนต้องไม่ใช่ของอันโหรวหรือแม้กระทั่งอันอีหาน จิ่งเป่ยเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่เพียงแค่น้ำเสียงนั้นยังไม่ใช่สิ่งที่่จะทำให้เขายอมแพ้ได้“ฉันบอกว่าให้ถอดออก!” จิ่งเป่ยเฉินขมวดคิ้ว
