ยู่บนถนนที่มีต้นไม้รายล้อมแสงแดดสาดส่องผ่านช่องวางมากระทบกับตัวเธอนั้น มันหาที่ใดเอ่ยอธิบายมาได้!ยิ่งไปกว่านั้นเอง ถ้าหากคนในครอบครัวเห็นเขาเรียนจบแล้ว อย่างน้อยเขาก็จะแนะนำผู้หญิงคนนี้ให้ นี่คือสองอย่างที่เขาคิดจะทำ“คุณลุง สไตล์ที่คุณชอบคืออะไรเหรอค่ะ?” อันหน่วนเอ่ยเสียงที่นุ่มนวลออกมา ดวงตาสีฟ้าของเธอนั้นพลางเบิกกว้าง และแอบมองไปที่หมิ่นลี่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นหลังจากนั้นอันหน่วนก็หัวเราะอีกครั้งพร้อมกับเลิกคิ้ว และฉายดวงตาเล็กๆ ที่ทำให้คนรู้สึกสับสนพอสมควร “หนูชอบของที่หอมๆ กลิ่นตัวแม่จ๋าเองก็หอม”หมิ่นลี่ยังคงตกตะลึงพอสมควรไม่รู้เลยว่าจะเอ่ยอธิบายยังไงต่อ ก่อนจะพูดไปนั้น อันหยางก็ได้เอ่ยคำพูดที่เย็นชาออกมา“ไม่ว่าลุงจะชอบสไตลแบบไหนก็ตาม แต่แม่จ๋าของผมไม่ชอบคุณหรอกนะ”อันโหรวไม่ได้เอ่ยอะไรสักคำ เด็กสองคนนี้กลับจัดการเสียจนหมิ่นลี่สิ้นคำพูดไปเลย“แม่จ๋า คุณลุงคนนี้โง่จังเลย พวกเราไปกันเถอะ”อันหยางบีบไปที่มือของแม่ตน ก่อนจะเอ่ยรอยยิ้มปรากฎขึ้นมาบนหน้าที่เย็นชาของตน“ได้ พวกเราไปกันเถอะ” อันโหรวอุ้มเด็กน้อย ก่อนจะเดินไปข้างหน้าต่อเมื่อมองไปที่คนสามคนเดินไป หมิ่นลี่ก็รู้สึกแข็งกระด้างก่อนที่จะค่อยๆกลับคืนเป็นปกติอย่างไรก็ตามแต่ผู้หญิงคนนั้นเขาเคยเห็นเธอมาก่อน ตัวเธอนั้นเปรียบดั่งหยกบริสุทธิ์งดงามเฉกเช่นเดียวกับหิมะที่อยู่บนภูเขาที่ปกคลุมจนสะอาดสะอ้านและน่าหลงใหลคิดไม่ถึงเลยว่า พอได้มาพ
