ตอนที่ 43 หากคิดจะกลับมา ก็คงกลับมานานแล้ว
“ฉันซื้อให้เธอเอง เรื่องพวกนี้ฉันเองก็จะเก็บมันไว้ให้มิด เพียงแต่ว่า หลังจากนี้เธอกับประธานจิ่งจะต้องรักษาระยะห่างเข้าไว้ด้วยล่ะ ไม่แน่ว่าภายหลังเขาอาจจะจำเธอในเรื่องค่ำคืนที่เกิดขึ้นก็ได้นะ….” หลินจื่อเซี๋ยวตบไหล่ของเพื่อนสนิทตนเอง ก่อนจะส่ายหัวไปมา ดูท่าทางราวกับกำลังขอพรกับตัวเอง
อันโหรวเองก็พนมมือ ก่อนจะอธิษฐานสู่สวรรค์ว่าโปรดเมตตาเธอด้วย
ภายในห้องที่โรงแรมไค่ฮั่วสุดพิเศษ
แสงแดดสาดส่องเข้ามาตามช่องว่างของผ้าม่าน แสงนั้นกระทบเข้าไปที่เปลือกตา ของชายที่นอนกำลังนอนอยู่บนเตียงที่จะพยายามตื่นขึ้นมา
ผลสืบเนื่องมาจากความมึนเมาจนทำให้รู้สึกปวดหัวจนแทบจะแตกออกมาเป็นเสี่ยงๆ ในความงุนงงกับฤทธิ์ของการเมาค้าง เหมือนมันจะทำให้เขาเห็นว่าอันโหรวนั้นกลับมาแล้ว
จิ่งเป่ยเฉินเอามือลูบไปที่ข้างๆที่นอน ก็พบว่ามันดุว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่ร่องรอยกระทั้งอุณภูมิอุ่น หรือว่าที่เขาสัมผัสได้ในครานั้นจะเป็นเพียงแค่ฝันไปเท่านั้น? แต่ถ้าหากนี่เป็นเพียงความฝัน ภาพที่ร้อนแรงและน่าหลงใหลช่วงเมื่อคืน มันก็พลันปั่นป่วนภายในหัวใจของตัวเองยังงั้นเหรอ? รอยย่นบนผ้าปูที่นอนเองก็ดูยับยู่ยี่มันช่างคล้ายสมจริงเกินไปแล้ว
ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ก่อนที่จะมีเสียงกู่ร้องประหนึ่งคำสั่งของฉีเซิ่งเทียนที่แฝงไปด้วยอารมณ์
“จิ่งเป่ยเฉิน!!!” เสียงที่หน้าประตูเองคล้ายกับหมิ่นลี่ม
