ะเอ่ยด้วยวาจาที่ไม่ค่อยพอใจกับภาพตรงหน้า ไม่นานนักเธอก็ค่อยๆยื่นมือขึ้นไปยังจิ่งเป่ยเฉิน
ถังซั่วไม่ได้ห้ามปราบอะไรน้องสาวตัวเองเลย กลับปล่อยให้เธอได้ทำตามใจชอบ และอย่างน้อยไว้หลังจากนี้ค่อยแก้ปัญหาเอาเอง
ฉีเซิ่งเทียนในยามนี้เองก็มึนเมาพอตัว เมื่อเห็นท่าทางของถังซือเถียนที่กำลังจะสัมผัสมือของจิ่งเป่ยเฉิน ร่างกายของเขาพลั่นสั่นไหว หัวของเขาก็พลันตื่นขึ้นมา แย่ล่ะสิ เหมือนกำลังจะเกิดเรื่องบางอย่างขึ้น
ในขณะมือของถังซือเถียนกำลังจะสัมผัสไปยังมือของจิ๋วเป่ยเฉิน ทันใดนั้นเอง จิ่งเป่ยเฉินก็พลันขมวดคิ้วและลืมตา ที่ฉายแววด้วยสายตาที่ดูอันตรายและดูน่าหวาดหวั่นจับจ้องไปยังที่เธอ จนไม่กล้าขยับไปไหน
เขาจับจ้องไปที่ถังซือเถียน หลังจากนั้นก็หันไปมองผู้หญิงที่กำลังกอดเขาเอาไว้ ทันใดนั้นเองเขาก็พลันขมวดคิ้ว และเอ่ยด้วยท่าที่ที่แข็งขืน “ไป”
เมื่อพูดจบ เขาลุกขึ้นยืนและจับมือไปยังอันโหรวไปพร้อมกัน
ไม่ใช่แค่อันโหรวเท่านั้นที่ตกตะลึง แม้กระทั้งถังซั่วที่เงียบขรึมก็พลันทำหน้าไม่ถูก หรือว่าเขาคนนี้แกล้งเมาจริงๆยังงั้นเหรอ?
“พี่เฉิน!” ถังซือเถียนรู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างมาก ขาของเธอนั้นพลันกระทืบเท้าไปหนึ่งที ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวาดย้อน
ถังซั่วเองก็ไม่ได้สนใจเธอแม้แต่น้อย ดวงตาของพลันมองรุ้มลึกราวกับเต็มไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง และหันหน้าไปมองที่ฉีเซิ่งเทียนและเอ่ยปากพูดไปว่า “ผู้หญิงคนนี้ มาจากที่ไหนกัน
