ตอนที่ 37 ไม่ชอบใช้ชีวิตนานไปยังงั้นเหรอ?
ห้าปีที่ผ่านมา เธอดูเหมือนจะไม่เปลี่ยนแปลงไปเลย น้ำเสียงของเธอยังคงดู หวาดหยดหย้อย อีกทั้งยังชอบสวมเสื้อใส่ชุดสีแดงเพลิงอีก เธอมักจะชื่นชอบในสิ่งที่กลายเป็นจุดสนใจของทุกๆคน
“น้องสาวของฉันบอกว่าจะมาด้วย แต่ก็ช่วยไม่ได้ อยู่บ้านเดี๋ยวน้องฉันก็ทำท่านิสัยเสียขึ้นมาอีก” เสียงของชายเอ่ยยิ้มอย่างอ่อนโยนดังขึ้น
อันโหรวหันหน้ามาจดจ้อง ชายผู้นั้นกำลังสวมชุดลำลองสีน้ำเงิน ที่หูก็สวมใส่ต่างหูสตั๊ดสีเงินแวววาว ดวงตาที่มีสีพีชหันมาคู่หนึ่งประจบมองตา เสียงของชายผู้นี้เอ่ยออกมาด้วยความอ่อนโยน
เนื่องจากกล่าวว่าเป็นน้องสาว ชายผู้นี้ก็ต้องเป็นพี่ชายของถังซือเถียนที่เป็นพี่ชายแท้ๆที่มีนามว่า ถังซั่ว เป็นคุณชายแห่งสกุลถัง
“พี่เฉิน” ถังซือเถียนตลึงตามองไปยังพี่ชายของเธอ หลังจากนั้นก็รีบเดินไปที่ด้านข้างของจิ่งเป่ยเฉิน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะเสนาะหู
จิ่งเป๋ยเฉินหาได้สนใจเธอแต่อย่างใด แต่หันหลังกลับไปมองอันโหรวและเอ่ยออกมาว่า “นั่งตรงนั้นเถอะ”
ทันทีที่สิ้นเสียง เขาชี้มือไปทิศทางนั้น
นอกจากฉีเซิ่งเทียนแล้ว สีหน้าของผู้ชายสองคน ก็พลันรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยพวกเขาต่างหันเหใบหน้าที่เปลี่ยนไปในทิศทางเดียวกัน ยามนี้ต่างจับจ้องมาที่อันโหรว ด้วยความรู้สึกสงสัยใคร่รู้เป็นอย่างมาก
อันโหรวยิ้มออกมาเป็นคำตอบ ด้วยความสุภาพ
“นั่งลงสิ” จิ่งเป่ยเฉินยกมือขึ้น และดึงเธอเข้า
