ตอนที่ 39 เขาต้องบ้าแน่ๆเลย
“ประธานจิ่ง คุณเมาแล้ว” อันโหรวเอามือสอดเข้าไปที่ตัวของเขาเพื่อไม่ให้เขาร่วงหล่น ไม่นานถังซั่วก็เงยหน้าหันไปมองและเอ่ยพูดขึ้น “คุณครับ รบกวนช่วยเรียกคนขับรถให้หน่อย เราจะพาเขากลับบ้าน”
น้ำเสียงเอินเอ่ยอย่างเอาแต่ใจ
ถังซั่วผู้ที่มีดวงตาดั่งสีพีชคู่หนึ่งพลางคลี่ยิ้มออกมา “โรงแรมไค่ฮัว สำหรับประธานจิ่งแล้วย่อมมีห้องพักรับรองเป็นพิเศษ และก็อยู่ชั้นที่สิบห้า ทั้งชั้นนี่ล้วนแล้วเป็นของเขาทั้งสิ้น”
คำพูดที่ออกมานี้ ล้วนแล้วแต่แฝงความในไว้ด้วยกันทั้งสิ้น
“ประตูห้องลงกลอนด้วยลายนิ้วมือ เพราะงั้นแล้ว คงต้องรบกวนคุณแล้วล่ะ” ถังซั่วยิ้มออกมาหนึ่งครั้ง ก่อนที่จะมองดูท่าทางที่คล้ายกับการแสดงออกมา
“พี่ชาย ให้ฉันไปส่งพี่เฉินขึ้นไปเถอะ ถ้าหากให้ยัยขี้เหร่นี้ขึ้นไปส่ง ถ้าเกิดเธอเป็นหมาป่าผู้หิวเนื้อแกะขึ้นมาล่ะ จะทำยังไง?” ถังซือเถียนพูดไปพลางมองไปพลาง จับจ้องและได้เดินไปยังทิศทางจิ่งเป่ยเฉิน จนเกือบจะทนไว้ไม่ไหว
หมาป่าผู้หิวเนื้อ นี่มันยังไงกัน ในสมองของผู้หญิงคนนี้คิดอะไรอยู่กันแน่?
หากถามจากใจจริงอันโหรวก็อยากให้ถังซือเถียนไปส่งเขาอยู่หรอก แต่ช่วงขณะนี้จิ่งเป่ยเฉิน วางศีรษะของตัวเองไปบนไหล่ของเธอ และเอามือนั้นสอดไปที่เอวของอันโหรว ลมหายใจที่ค่อยๆแผ่วออกมามันช่างดูร้อนมากนัก
“ยัยน่าเกลียด นี่เธอกอดอะไรกับพี่เฉินอยู่นะยังไม่รีบปล่อยอีก?!” ถังซือเถียนเม้มริมฝีปากของเธอ แล
