ยผมของเธอก็หลุดออก ใบหน้าเผยให้เห็นสิ่งที่ปิดบังซ่อนเร้นเอาไว้
“เธอ….” จิ่งเป่ยเฉินเผยสีหน้าและแววตาออกมา เป็นเธอ….นี่เขาเมายังงั้นเหรอ ถึงได้ฝันอะไรแบบนี้?
“ฉันทำไมฉันอะไร!” อันโหรวรู้ดีว่าเขาเมา ดังนั้นเธอจึงพยายามออกจากตัวเขาในช่วงที่เขาเมายามนี้ให้ได้
“เป็นเธอนี่เอง!” เขาพลันตื่นเต้น แขนเอื้อมไปโอบรัดตัวเธอไว้
“เธอกลับมาแล้ว ครั้งนี้ ฉันจะไม่มีวันปล่อยเธอไปไหนอีก” เขาพูดไปขณะที่กำลังสัมผัสบนใบหน้าของเธอ
“หยุดเอาเปรียบฉันเดี๋ยวนี้ รีบหยุดมือซะ!” อันโหรวปัดมือของเขาออกจากใบหน้าของตน เผยสีอารมณ์โกรธขึ้นมาทันที
“ไม่ปล่อย เธอเป็นของฉัน” จิ่งเป่ยเฉินดวงตาพลันมืดมนลง คิดถึงความทรงจำที่เธอเคยกรีดร้องและขีดข่วนบนตัวเขา
ต่อให้นี่เป็นความฝัน เขาเองก็ไม่อยากจะตื่นขึ้น
เมื่อพูดจบ เขาก็ไม่สนใจว่าอันโหรวจะขัดขืนหรือไม่ขัดขืน เขาค่อยๆโน้มตัวก่อน และเอื้อมใบหน้าก่อนจะโน้มริมฝีปากไปประทับริมฝีปากสีแดงชมพูของเธอทันที เพียงแต่ช่วงเวลานั้นกลับถูกมือขัดขวางเอาไว้ก่อน ไม่นานนักก็ค่อยๆเคลื่อนตัวลง
จูบของเขามันเริ่มที่จะร้อนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ ลมหายใจของเธอนั้นกำลังถูกเขาช่วงชิง และเกือบจะถูกพรากทุกอย่างไปอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา
ทันใดนั้นเอง ก่อนที่เธอจะพยายามตื่นตระหนก ยกมือปัดป้องอย่างสุดชีวิต แต่เนื่องจากพละกำลังของชายหญิงล้วนแตกต่าง สุดท้ายเขาก็พลิกตัวกลับมาเหนือเธอจนได้
เสียงน้ำกระเซ็นดัง เฉอะแฉะ
