ปกติ
“ทุกคนนั่งลงเถอะ” หัวหน้าใหญ่อย่างคุณชายจิ่งเอ่ยออกมาก็ทำให้ทุกคนหยุดส่งเสียงทันที หมิ่นลี่เองก็นั่งลงอย่างเชื่อฟัง
ถังซือเถียนพลางส่งเสียงหึออกมาในลำคอ ก่อนจะนั่งลงข้างๆพี่ชายของตนอย่างไม่เต็มใจ
“เจ้าหนูลี่ไปเยอรมันมาตั้งนาน ครั้งนี้กลับมาเพราะว่าอะไรล่ะ?” จิ่งเป่ยเฉินมองไปที่หมิ่นลี่ในขณะที่กำลังเทไวน์ให้ตัวเอง
“กลับมาแต่งภรรยา” หมิ่นลี่เอ่ยด้วยสีหน้าที่พลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะวางมือของตัวเองไปที่โต๊ะ
อันโหรวเมื่อมองเขาแล้ว ในใจคิดไปว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ เขาต้องถูกบังคับให้แต่งงานแน่ๆ และไม่มีทางเลือกอื่นอะไรอีกแล้ว
ถังซือเถียนเอ่ยออกไปอย่างไม่เห็นหน้าใคร “หมิ่นลี่ นายไม่มีกระดูกเลยรึไง พี่ชายของฉันกับนายอายุก็มากกว่านายหนึ่งปี แต่เขาก็ถูกบังคับแต่งงาน แต่สุดท้ายเขาก็ไม่แต่งงานแบบไม่สนใจใครทั้งสิ้น”
คำพูดของเธอเต็มไปด้วย ความดูถูกเหยียดหยามที่ทำให้หมิ่นลี่นั้นรู้สึกรำคาญพอตัว จึงเอ่ยออกไป “นี่ยัยหนู หัดมีมารยาทบ้างสิ”
ฉีเซิ่งเทียนกำลังเห็นว่าหมิ่นลี่เริ่มเดือดมากขึ้น ก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัว ทั้งสองคนนี้ มักชอบทะเลาะกันมาตั้งแต่เด็กแล้ว
ถนนหนทางนั้นคับแคบมักจะพบกันปกติ แต่น่าเสียดาย ที่ซือเถียนนั้นกลับวางใจไปไว้ที่ตัวของจิ่งเป่ยเฉินนี่สิ
………………ตอนที่ 38 ฉันตั้งใจอย่างไรก็ตาม ฉีเซิ่งเทียนก็คิดไม่ถึงเลยว่า คำพูดที่อยู่ในใจของเขานั้นกลับถูกเอ่ยออกมาจากปากของผู้หญิงที่กล้ากว่าเ
