และถังซือเถียนก็รู้สึกแทบจะหัวเราะออกมา ก่อนจะหันหน้ามามองด้วยใบหน้าที่แสนจะรังเกียจถังซือเถียนจ้องมองไปที่ใบหน้าของอันโหรวและเอ่ยออกไปว่า “น้ำเสียงยากที่จะฟัง เหมือนกับอีกาไม่ผิดเพี้ยน เพียงแต่ก็ดูเหมาะสมกับใบหน้าของคุณดี”“อืม ถ้าอย่างั้นก็อย่าฟังเลย ไม่จำเป็นต้องเก็บไว้ในใจก็ได้” อันโหรวเอ่ยตอบกลับไปยัง ถังซือเถียนที่เมื่อได้ยินก็แทบทรุดตัวลงทันที แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าจิ่งเป่ยเฉินน เธอเลยไม่กล้าเอ่ยอะไรมาก เธอจึงได้แต่หันหน้าไปมองยังพี่ชายของตนถังซั่วดวงตาของถังซั่วเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น คิดในใจครู่หนึ่งก่อนจะแอบยกนิ้วโป้งให้เธอจากก้นบึ้งหัวใจผู้หญิงที่จิ่งเป่ยเฉินพามาด้วย ดูแล้วไม่ธรรมดาจริงๆ“พี่เฉิน วันนี้ฉันสั่งอาหารมาเกือบหมดแล้วทุกจานแล้ว ทุกอย่างล้วนแล้วตรงกับรสนิยมของพี่ทั้งนั้น” ถังซือเถียนมองไปยังพี่ชายของเธอที่ไม่ได้ช่วยเธอออกปากเลยสักนิด ก่อนจะหันหน้ามองไปที่จิ่งเป่ยเฉินด้วยท่าทางที่อ่อนหวานและอ่อนโยน ส่งผลให้จิ่งเป่ยเฉินได้กลิ่นน้ำหอมของเธอเบาบางๆโชยออกมาแต่เขาก็กลับตอบอย่างเย็นชาไป และไม่กี่วินาที ก็หันหน้ามามองที่อันโหรว “คุณชอบกินอาหารจานเบารึเปล่า?”“ฉันไม่ใช่คนเลือกกินขนาดนั้น” อันโหรวตกใจเล็กน้อย ก่อนจะตอบอย่างไม่เห็นแก่ตัวอะไรมาก“อืม งั้นเสิร์ฟอาหาร” จิ่งเป่ยเฉินพยักหน้า ก่อนจะเรียกพนักงานออกมาที่รออยู่นอกประตูมานาน ไม่นานนักก็เดินมาเสริฟ์อาหารกันยกใหญ่ดวงต
