บไปยัง ถังซือเถียนที่เมื่อได้ยินก็แทบทรุดตัวลงทันที แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าจิ่งเป่ยเฉินน เธอเลยไม่กล้าเอ่ยอะไรมาก เธอจึงได้แต่หันหน้าไปมองยังพี่ชายของตนถังซั่ว
ดวงตาของถังซั่วเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น คิดในใจครู่หนึ่งก่อนจะแอบยกนิ้วโป้งให้เธอจากก้นบึ้งหัวใจ
ผู้หญิงที่จิ่งเป่ยเฉินพามาด้วย ดูแล้วไม่ธรรมดาจริงๆ
“พี่เฉิน วันนี้ฉันสั่งอาหารมาเกือบหมดแล้วทุกจานแล้ว ทุกอย่างล้วนแล้วตรงกับรสนิยมของพี่ทั้งนั้น” ถังซือเถียนมองไปยังพี่ชายของเธอที่ไม่ได้ช่วยเธอออกปากเลยสักนิด ก่อนจะหันหน้ามองไปที่จิ่งเป่ยเฉินด้วยท่าทางที่อ่อนหวานและอ่อนโยน ส่งผลให้จิ่งเป่ยเฉินได้กลิ่นน้ำหอมของเธอเบาบางๆโชยออกมา
แต่เขาก็กลับตอบอย่างเย็นชาไป และไม่กี่วินาที ก็หันหน้ามามองที่อันโหรว “คุณชอบกินอาหารจานเบารึเปล่า?”
“ฉันไม่ใช่คนเลือกกินขนาดนั้น” อันโหรวตกใจเล็กน้อย ก่อนจะตอบอย่างไม่เห็นแก่ตัวอะไรมาก
“อืม งั้นเสิร์ฟอาหาร” จิ่งเป่ยเฉินพยักหน้า ก่อนจะเรียกพนักงานออกมาที่รออยู่นอกประตูมานาน ไม่นานนักก็เดินมาเสริฟ์อาหารกันยกใหญ่
ดวงตาของถังซั่วและหมิ่นลี่พลันเบิกกว้างเต็มไปด้วยความสงสัย ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างที่ผิดปกติตรงหน้าของเขา
จิ่งเป่ยเฉินใจดีกับผู้หญิงที่ขี้เหร่คนนี้ด้วย? ไม่ใช่ว่าไม่สนิทกับพวกผู้หญิงหรอกเหรอ? ทั้งยังมีเรื่องอาการไม่รู้สภาวะใบหน้าอีก…
หรือว่าเปลี่ยนรสนิยมแล้ว? มันเป็นเพราะอาการข้างเคียงหรือยังไงกั
