ด้วยรอยยิ้มไปว่า “ขอถามหน่อยนะคะ ทำไมพวกคุณถึงได้ทำงานกันแบบมีความสุขเช่นนี้”พนักงานเอ่ยยิ้มด้วยความสดชื่น “แน่นอนที่มีความสุขเพราะว่า ช่วงสามเดือนก่อนหน้านั้นค่าต้างของพวกเราก็เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าจากเดิม ผลประโยชน์ของพวกเราล้วนแล้วเพิ่มขึ้นอย่างมาก”อันโหรวหันไปมองที่จิ่งเป่ยเฉิน ดวงตาของเธอนั้นดูสับสนมาก ถ้าหากคิดฮุบกิจการ เธอคงต้องเสียเงินมากขึ้นอย่างแน่นอนเธอเลยเปลี่ยนความคิดทันที และคิดว่าหากเป็นฉีเซิ่งเทียนที่สอบถามข่าวคราวของผู้บริหารกลุ่มสกุลเห่อที่ต้องต่อสู้กันอยู่ภายในละก็อาจจะได้คำตอบมากกว่านี้ในสภาวะขาดทุนแบบนี้ ยังให้เงินเดือนพนักงานเพิ่มขึ้นอีก นี่จะต้องเกิดการต่อสู้ภายในอยู่แน่ๆและถ้าหากถึงเวลานั้น คิดจะหุบสกุลเห่อไป ก็อาจจะไม่ได้ดีกว่านั้นมากนักเพียงแต่ว่า เธอก็ยังคงไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าทำไมจิ่งเป่ยเฉินถึงคิดอยากจะซื้อกิจการของพวกสกุลเห่อมาด้วย?หากคิดจะซื้อบริษัท ผลประโยชน์ภายในระยะเวลาสามปี ก็คงไม่ได้เก็บเกี่ยวส่งผลให้กับบริษัทจิ่งเท่าไหร่นัก ซึ่งส่วนใหญ่มีแต่ต้องแบกพวกเขาด้วยซ้ำผู้จัดการที่ยืนอยู่ตรงหน้าจิ่งเป่ยเฉินเช็ดเหงื่อเย็นๆของตนที่ไหลออกมาและเอ่ยพูดขึ้น “ประธานจิ่ง ที่โรงงานมีปัญหาอะไรยังงั้นเหรอ?”จิ่งเป่ยเฉินมองไปที่เขาและพูดขึ้น “สามวัน ภายในสามวันผมจะเอากิจการของตระกูลเหอมา ผู้จัดการเตรียมพร้อมอะไรต่างๆให้ผมด้วย”เมื่อพูดเสร็จสิ้น ดวงตาของเขาก็เหลือบมองไปที
