ี่เธอต้องการได้ทั้งหมดภายในครั้งเดียว
เธอกังวลใจรีบอยากจะกลับบ้าน เธอพยายามคลิกเม้าส์ทันที เพียงแต่มือของจิ่งเป่ยเฉินนั้นกลับแตะไปที่เม้าส์ที่มีมือของเธออยู่
ช่วงขณะนั้นราวกับถูกไฟฟ้าช็อตหรืออะไรบางอย่างที่ดูไม่ธรรมดา เธอรีบดึงมือออกทันที
จิ่งเป่ยเฉินขมวดคิ้วและพูดขึ้นว่า “นี่คุณผู้หญิง คุณกลัวผมงั้นเหรอ?”
“ไม่ใช่ว่าคุณมีภาวะจดจำใบหน้าไม่ได้หรือไง?” เธอจงใจใช้ประโยชน์นี้เพราะต้องการเปลี่ยนเรื่อง
ทันทีที่พูดจบ เธอก็ยกคางของเธอขึ้น เธอไม่ค่อยชอบท่าท่างนี้เท่าไรนัก เขาชอบมองเธอราวกับเย่อหยิ่งนักหนา คิดว่าตัวเองเป็นจักรพรรดิที่สูงส่งหรือยังไง
“อันอีหาน” เขาและเธอในยามนี้มองตากันอย่างใกล้ชิด
“คุณชอบผู้หญิงแก่ ๆ งั้นเหรอ?” อันโหรวเอ่ยถามพลางแสยะยิ้มออกมา
“ผมเพิ่งจะจำคุณได้ ไม่ได้บอกว่าชอบสักหน่อย” จิ่งเป่ยเฉินจงใจใช้แรงของเขากดไปเพื่อทำลายสีหน้าที่ยิ้มกว้างของเธอ
เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะมองเขาด้วยสายตาที่ดุร้าย “ฉันต้องการอ่านข้อมูลและเขียนแผน ถ้าคุณคิดจะหาหญิงมาบริการก็อย่ามายุ่งกับฉัน ไปหาลูซี่เถอะ”
เห็นได้ชัดว่าเมื่อเธอพูดถึงลูซี่ขึ้นมา ใบหน้าของเขาก็พลันจมลงอย่างรวดเร็ว
จิ่งเป่ยเฉินปล่อยมือของเธอออก ก่อนจะปล่อยให้เธอทำงานต่อไป “ภายในหนึ่งชั่วโมง ผมอยากเห็น”
เมื่อพูดจบเขาก็เดินไปที่อีกด้านหนึ่งทันที
ตอนนี้เขาต้องมีสติให้มากที่สุด ดวงตาคู่นั้นของเธอทำให้เขาคิดถึงอันโหรวที่เคย
