อยู่ตรงหน้าเขา
เพียงแต่ว่าเธอคนนี้คืออันอีหาน
ดวงตาที่เหมือนกัน แซ่ก็คล้ายกัน นี่คงเป็นเรื่องบังเอิญเท่านั้น
ความกดดันได้หายไปแล้ว อันโหรวรีบปรับสมาธิใหม่ หลังจากนั้นก็บันทึกข้อมูลลงหน้าเดสก์ท็อป พร้อมเปิดและตรวจสอบอย่างละเอียดอีกครั้ง
ในส่วนท้ายของข้อมูลคือแผนดั้งเดิมที่เคยถูกวางเอาไว้ ทั้งหยกก็เป็นพื้นหลัง
เมื่อเธอเห็นคำว่าหยก เธอก็แทบจะเป็นลมทันที
หยก (อวี้) หยกยุทธภัณฑ์ของโลก ตระกูลอัน
ในช่วงขณะนั้นเองก็มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา “แม่ครับ”
จากนั้นประตูก็ถูกเคาะอยู่หลายครั้ง
อันโหรวพลันตื่นตระหนกขึ้นมาทันที เมื่อได้ยินเสียงของหยางหยาง เขามาอยู่ที่นี่แล้ว!
เธอมองไปที่ประตูที่ถูกปิดอยู่ จิ่งเป่ยเฉินอยู่ข้างใน แน่นอนเธอต้องทำให้อันหยางไม่ได้พบกับเขาโดยเด็ดขาด
ด้วยเหตุนี้เธอจึงรีบลุกขึ้น ตอนนี้เขาไม่อยู่ต้องรีบไปจัดการเรื่องพวกนี้ให้เรียบร้อย
“จะไปไหน?” จิ่งเป่ยเฉินที่บังเอิญออกมาจากห้องพอดี เขารีบคว้าไปที่ข้อมือของเธอ
ใบหน้าของอันโหรวเปลี่ยนสีหน้าเป็นดำดิ่งลงอย่างเห็นได้ชัด สิ่งที่เธอกลัวดูเหมือนจะใกล้มาถึงแล้ว
“คุณปล่อยฉันนะ ฉันเป็นห่วงลูกชายของฉัน” อันโหรวรีบดิ้นให้หลุดจากเขาเร็ว ๆ
“เลขาหลินส่งข้อความมาให้แล้ว เด็กคนนั้นจะกลับบ้านแล้ว”
จิ่งเป่ยเฉินยืนกราน จะเป็นไปได้ยังไง? เมื่อกี้เธอได้ยินเสียงของหยางหยางที่หน้าประตู
“ฉันจะกลับบ้านไปเขียนแผนให้ พรุ่งนี้ฉันสัญญาว่าจะส่งให้คุณ
