่เวลานั้นปลายสายกดรับพอดี
หลินจือเซี๋ยวเมื่อเห็นประธานจิ่งโทรมา เธอก็แทบจะถือตะเกียบที่อยู่ในมือไว้ไม่ไหว
หลังจากรับโทรศัพท์แล้ว เธอก็ได้ยินเสียงที่ไม่ใช่เสียงเย็นชาเหมือนแต่ก่อนที่เธอเคยได้ยินจากท่านประธาน แต่กลับเป็นเสียงของหญิงสาวที่เธอคุ้นเคยมาก นั่นคือเพื่อนสนิทของเธอเอง เธอพยายามจับตะเกียบไว้ไม่ให้หล่น แต่สุดท้ายก็หล่นอยู่ดี
“เลขาหลิน รอที่ทางเข้าลิฟต์ชั้นที่หนึ่งของโรงแรมนั่วเทียน ไปรับลูกสาวของอันอีหานไว้ด้วย” เมื่อพูดจบจิ่งเป่ยเฉินก็กดวางสายทันที
หลินจือเซี๋ยวทันทีที่ฟังจบก็หันไปมองโทรศัพท์ของตัวเอง เมื่อครู่นี้ประธานจิ่งโทรมาบอกว่าให้ไปรอที่ทางเข้าลิฟต์เพื่อรับลูกสาวของโหรวโหรวงั้นเหรอ?
โหรวโหรวพาลูกสาวไปห้องน้ำไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้ยังไม่กลับมา แต่ประธานจิ่งกลับโทรมาบอกแบบนั้น พระเจ้า! ในที่สุดหลินจือเซี๋ยวก็มีปฏิกิริยาตอบสนอง แสดงว่าตอนนี้โหรวโหรวอยู่กับประธานจิ่ง ทั้งยังขอให้เธอพาหน่วนหน่วนกลับบ้านไปก่อนอีก
ผู้ชายขี้เหงากับแม่ม่ายจะทำอะไรกัน! หลินจือเซี๋ยวรีบวิ่งออกไปจนลืมหยิบกระเป๋า เธอวิ่งตรงไปยังลิฟต์ทันที
อันหยางรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาจึงคว้าของของหลินจือเซี๋ยวเอาไว้ รวมถึงหยิบกระเป๋าสตางค์ที่เธอทำตก แล้ววิ่งตามไปทันที
แม่และน้องสาวออกไปตั้งนานยังไม่กลับมาแบบนี้ ต้องมีเรื่องเกิดขึ้นแน่!
