ตอนที่ 17 หน้าไม่อายคืออะไร?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ภายในใจของเธอนั้นก็ด่าหลินจือเซี๋ยวอย่างยกใหญ่ ใครจะรู้ว่าโรงแรมนั่วเทียนจะเป็นของบริษัทจิ่งด้วย“แม่จ๋า” อันหน่วนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เมื่อพูดจบเธอก็ก้มศีรษะลงต่ำพลางพิงไปบนไหล่ของคนที่กำลังอุ้มอันโหรวต้องการจัดการผู้ชายคนนี้จริง ๆ อยากจะตีเขาให้รู้แล้วรู้รอด“ประธานจิ่ง ไม่รบกวนคุณแล้ว ช่วยคืนลูกให้ฉันด้วยค่ะ เดี๋ยวฉันพาเขากลับบ้านไปเปลี่ยนชุดเอง คุณอยู่ที่นี่จะมีเสื้อผ้าเด็กได้ยังไง”จิ่งเป่ยเฉินหันไปมองที่ดวงตาของเธอ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ใครบอกว่าไม่มี?”“คุณลุงบอกว่าคุณลุงมีชุดเจ้าหญิงด้วยแหละ” อันหน่วนเอ่ยพลางหัวเราะเอิ้กอ้าก เท้าคู่นั้นของเธอถีบไปมาราวกับว่ากำลังตื่นเต้นที่จะได้พบกับสมบัติ“รู้แค่ชุดเจ้าหญิง ที่นี่จะมีชุดเจ้าหญิงกี่ชุดกันเชียว” อันโหรวรู้สึกอึดอัดที่เห็นลูกสาวของตนเกาะติดเขาแจแบบนี้ น้ำเสียงของเธอจึงพลันเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นมาทันที“แม่ดุหนู” อันหน่วนเม้มปาก ที่เบ้าตาพลันมีน้ำตาเอ่อล้นขึ้นมา ด้วยแรงกดดันที่อันโหรวส่งมา เธอจึงต้องกลั้นเอาไว้ น้ำตานั้นยังไม่ปริ่มออกมา “ถึงแล้ว” หลังจากที่จิ่งเป่ยเฉินพูดจบ เขาก็ลูบไปที่หัวของอันหน่วนเบา ๆ และเดินออกจากลิฟต์ไปเมื่อลิฟต์มาถึงชั้นที่สิบแปด ภายในห้องถูกตกแต่งอย่างหรูหรา มันช่างคล้ายกับพื้นที่ของพวกชนชั้นสูง ผ้าม่านถูกเปิดออกมา ทัศนียภาพในห้องก็ไม่เหมือนใคร ราวกั
