บเป็นห้องที่เป็นเอกลักษณ์ของจิ่งเป่ยเฉิน“เสื้อผ้าอยู่ในตู้ คุณไปช่วยเธอเปลี่ยนชุดเถอะ” จิ่งเป่ยเฉินวางอันหน่วนลงกับพื้นและเดินไปที่ห้องอื่นตามลำพังอันโหรวรีบไปอุ้มลูกสาวของเธอ เพราะกลัวว่าจะถูกแย่งไปอีก“แม่จ๋า คุณลุงคนนั้นดีจังเลย ถ้าหากเป็นพ่อก็คงดีเลยนะ” อันหน่วนเอ่ยปากพูด ซึ่งนั่นเป็นการสะกิดเข้าตรงกลางใจของอันโหรวอย่างพอดิบพอดี“อย่าพูดไร้สาระ ลูกจะรู้ได้ยังไงว่าเขาเป็นคนดี”“หนูเองก็ไม่รู้ แค่รู้สึกว่าคุณลุงคนนั้นเป็นคนดีจัง” อันหน่วนยิ้มอย่างไร้เดียงสาเมื่อเห็นใบหน้าที่ดูเปลี่ยนไปของแม่ตัวเอง อันหน่วนจึงเปลี่ยนเรื่องทันที “แม่จ๋า เปลี่ยนชุด”“หน่วนหน่วน ถ้าลูกต้องเลือกสักคน ลูกจะเลือกระหว่างแม่จ๋าหรือคุณลุงคนนั้น?” อันโหรวเอ่ยถามด้วยความรู้สึกที่ทับซ้อนอยู่ในใจ สิ่งที่ลูกสาวพูดมานั้นทำให้เธอรู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อยน้ำตาปริ่มขึ้นมาที่เบ้าตาของอันหน่วนอีกครั้ง “แม่จ๋า แม่ไม่รักหนูแล้วเหรอ หนูไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น หนูต้องการแค่แม่”“หน่วนหน่วน แม่จะเอาชุดเจ้าหญิงมาให้ลูกนะ” อันโหรวรู้สึกผ่อนคลายลง ก่อนจะเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าเมื่อเปิดตู้เสื้อผ้า เธอก็พบว่าภายในตู้นั้นมีชุดเจ้าหญิงตัวเล็กตัวน้อยอยู่เต็มไปหมด เขามีเสื้อผ้าอยู่ที่นี่ ทั้งยังมีลิฟต์ส่วนตัวอีก เห็นได้ชัดว่านี่เป็นห้องส่วนตัวของเขามีชุดพวกนี้อยู่ด้วย เป็นไปได้ไหมที่เขานั้นจะซ่อนผู้หญิงเอาไว้ที่นี่ และมีลูกอยู่ด้วย?“คุณลุง”
