ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น ลูกสาวของตนก็เอ่ยเสียงดังขึ้นหัวใจของอันโหรวพลันเต้นรัวขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะหยิบชุดเจ้าหญิงสีชมพูตัวน้อยออกมาและหันกลับไปมองเมื่อหันกลับไป เธอก็เห็นเขากำลังสวมกางเกงบ็อกเซอร์สีดำเพียงตัวเดียว เผยให้เห็นกล้ามหน้าท้องและต้นขาที่ดูมีแข็งแกร่งและมีเสน่ห์เหลือล้น“หน้าไม่อาย” เธอทนไม่ได้เลยด่าออกไปตรง ๆ ไม่แปลกใจเลยทำไมถึงได้มีข่าวเยอะแยะแบบนั้นแม้ว่าเธอจะแต่งตัวเป็นหญิงชรา แต่เขาก็ยังพาเธอมาในพื้นที่ส่วนตัว หนำซ้ำยังเปลือยกายไม่ยอมสวมใส่เสื้อผ้าแบบนี้อีก“แม่จ๋า หน้าไม่อายคืออะไรเหรอคะ?” อันหน่วนเอ่ยถามด้วยความงุนงง“หมายความว่าไม่ให้ลูกมองค่ะ” อันโหรวเดินมาหาลูกสาวและจับมือเล็ก ๆ ของเธอให้เดินไปอีกด้านหนึ่ง“ลูกสาวของคุณแอบมองผมเอง คุณไม่ต้องขอบคุณผมหรอก เพียงแต่ว่าหน้าไม่อายนี่คืออะไร?” จิ่งเป่ยเฉินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยอันตรายแม้ว่าอันหน่วนจะยืนอยู่ท่ามกลางทั้งสองคนโดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ภายในใจของเธอนั้นกลับปรากฏความสุขเล็ก ๆ ขึ้นมา
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ภายในใจของเธอนั้นก็ด่าหลินจือเซี๋ยวอย่างยกใหญ่ ใครจะรู้ว่าโรงแรมนั่วเทียนจะเป็นของบริษัทจิ่งด้วย
“แม่จ๋า” อันหน่วนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เมื่อพูดจบเธอก็ก้มศีรษะลงต่ำพลางพิงไปบนไหล่ของคนที่กำลังอุ้ม
อันโหรวต้องการจัดการผู้ชายคนนี้จริง ๆ อยากจะตีเขาให้รู้แล้วรู้รอด
“ประธานจิ่ง ไม่รบกวนคุณแล้ว ช่ว
