ังวิ่งไปนั้นหยุดไม่ทันจึงกระแทกเข้าใส่เต็มแรง ชายคนนั้นก็เผลอรับลูกสาวตัวน้อยของเธอไว้เต็มแรงเช่นกัน ส่งผลให้อันหน่วนที่อั้นฉี่อยู่นั้นฉี่แตกออกมาใส่สูทราคาแพงของเขาทันที
อันโหรวอ้าปากค้าง เธอยังไม่ทันมองเห็นใบหน้าชายคนนั้นจึงได้ขอโทษขอโพยอย่างสุดฤทธิ์ “ขอโทษด้วยค่ะ ขอโทษด้วยค่ะ พอดีลูกสาวเขาทนไม่ไหว”
“อันอีหาน?” เสียงของชายคนนั้นดังกังวานขึ้นมาทันที
เปลือกตาของอันโหรวกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองชายตรงหน้าอย่างเต็มตา
ที่แท้ก็เป็นเขา….เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ทั้งอันหน่วนยังฉี่ใส่เขาแบบนี้อีก
โชคดีหน่อยที่วันนี้เธอยังไม่ได้ลบเครื่องสำอาง ใบหน้าก็ยังคงเป็นหน้าที่น่าเกลียดอยู่ เมื่อเห็นท่าทีแบบนั้น เธอจึงแสร้งทำเสียงแหบ ๆ ต่อ
โชคดีที่คนที่ถูกพบเห็นเป็นอันหน่วน ไม่ใช่อันหยาง
“ลูกสาวของคุณ?” จิ่งเป่ยเฉินเอ่ยถาม อันหน่วนที่อยู่ในอ้อมแขนก็พลันบิดตัวออกและพูดด้วยความเสียใจ “คุณลุงขอโทษนะคะ แม่จ๋ากอด ๆ”
เขาเพียงแค่เอ่ยถามอย่างไม่เป็นทางการ จนกระทั่งเด็กหญิงตัวน้อยเรียกเธอว่าแม่จ๋า ที่แท้เธอก็มีลูกแล้วนี่เอง
ดวงตาคู่นี้…จิ่งเป่ยเฉินเฝ้ามองการกระทำของเธอ จากนั้นก็ไม่ได้มองไปที่ตาของเธออีก
“ขอโทษด้วยนะคะ ประธานจิ่ง” ใบหน้าของอันโหรวเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อยากจะขอโทษ น้ำเสียงแหบ ๆ ของเธอเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะยื่นมือออกไปเพื่อรับตัวอันหน่วนมา
โชคดีที่เขาแทบไม่ได้สนใจน้ำเสียงของเธอเลยแม้
