น้ำเสียงที่ไร้มารยาท“แม่จ๋า” อันหน่วนรู้สึกกระวนกระวายใจพลางเตะขาน้อย ๆ ของเธอใส่จิ่งเป่ยเฉินในขณะที่ถูกอุ้ม เพียงแต่ดิ้นไปมาเท่าไรก็สลัดไม่หลุด“ลุงจะพาหนูไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ตอนนี้ไม่ใช่ว่าหนูไม่สบายตัวอยู่เหรอ?” ประโยคเดียวกลับทำให้อันหน่วนหยุดชะงักลงทันที“หน่วนหน่วนอยากได้ชุดเจ้าหญิงค่ะ”“ได้”อันโหรวไม่รู้ว่าทั้งสองคนกำลังพูดเรื่องอะไรกัน แต่เมื่อเห็นลูกสาวตัวน้อยของเธอที่ถูกอุ้มอยู่ในอ้อมแขนของเขาจู่ ๆ ก็พลันสงบลงแบบนั้น นั่นทำให้เธอรู้สึกกระวนกระวายใจมากขึ้นเป็นเพราะสายเลือดครึ่งหนึ่งด้วยหรือเปล่าถึงได้เป็นแบบนี้? แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่านั่นเป็นลูกสาวที่เขาให้กำเนิดมา บางทีอาจจะเพราะแบบนั้นเลยทำให้พวกเขาสนิทกันได้เร็ว“ประธานจิ่ง คุณช่วยคืนลูกมาให้ฉันที” อันโหรวเดินไปข้างหน้าเพื่อขวางทางจิ่งเป่ยเฉิน เธอรีบเดินด้วยความรวดเร็ว ก่อนที่จะตามไปถึงที่ลิฟต์“ตอนนี้เด็กน้อยรู้สึกไม่สบายตัว ว่าจะพาไปเปลี่ยนชุดหน่อย” จิ่งเป่ยเฉินพูดจบก็ตรงไปกดลิฟต์ทันทีเธอเดินตามเข้าไปในลิฟต์และพบว่าลิฟต์นั้นไม่ได้ขยับไปไหน ข้างในมีหมายเลขชั้นที่สิบแปดปรากฏขึ้นเห็นได้ชัดว่าลิฟต์ที่มุ่งตรงจากชั้นหนึ่งไปยังชั้นที่สิบแปดนี้ค่อนข้างพิเศษและเป็นลิฟต์เฉพาะ
อันหน่วนกัดริมฝีปากแน่น ทั้งยังรู้สึกเกร็งไปทั้งตัว “แม่จ๋า หนูไม่ไหวแล้ว”
ในขณะที่อุ้มลูกสาวตัวน้อยอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีผู้ชายร่างสูงโปร่งปรากฏตัวขึ้น อันโหรวที่กำล
