งเชียวนะครับ” อันหยางพูดพลางตักอาหารให้แม่ของตน ราวกับเป็นผู้ใหญ่ตัวน้อย“โอ้โห เธอนี่ร้ายกาจจริง ๆ นะ”อันโหรวยิ้มเล็กน้อย “ไว้เธอค่อยเรียนรู้ในภายหลังก็แล้วกัน ไว้มีโอกาสหลังจากนี้จะสอนเธอให้ เพียงแต่ว่าคืนนี้เธอแนะนำชื่อศิลปินให้ฉันหน่อยสิ”“แม่ อย่าพูดเรื่องงานในช่วงเวลากินข้าวแบบนี้สิ” อันหยางกำชับด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจังอันโหรวหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยื่นมือไปลูบหัวของลูกชายเบา ๆ“แม่ หนูทนไม่ไหวแล้ว” หน่วนหน่วนคร่ำครวญพลางร้องฮึดฮัด สีหน้าของอันโหรวพลันเปลี่ยนไปทันที ก่อนจะรีบอุ้มเธอเพื่อพาไปที่ห้องน้ำหลินจือเซี๋ยวมองไปที่อันหยางที่กำลังจ้องมองหน้าเธออยู่ ไม่เคยรู้สึกประหม่าแบบนี้มาก่อน เด็กคนนี้สามารถทำให้เธอรู้สึกแบบนั้นได้จริง ๆตัวเธอนั้นรู้สึกว่าหยางหยางนั้นคล้ายกับประธานจิ่งเป็นอย่างมาก เธอเลยหวาดกลัวอยู่เล็ก ๆอันโหรวเดินออกมาจากประตูพลางอุ้มอันหน่วนไว้ในอ้อมแขนเพื่อที่จะไปห้องน้ำ ส่วนอันหน่วนก็บิดตัวไปมาราวกับเริ่มจะทนไม่ไหวเมื่อใดก็ตามที่เห็นลูกสาวเธอทำท่าทางแบบนี้ เธอก็รู้ได้ทันทีว่าลูกสาวนั้นทนไม่ไหวแล้ว“หน่วนหน่วน ข้างหน้ามีห้องน้ำแล้ว อดทนไว้ก่อนนะ อย่าเพิ่งฉี่ออกมานะลูก หนูห้าขวบแล้วนะ”
อันโหรวพยักหน้า “ฉันรู้ เรื่องนี้จะต้องไม่เกิดขึ้นแน่นอน”
“แม่จ๋า แม่กำลังพูดอะไรกับน้าจือเซี๋ยวเหรอ? ให้หน่วนหน่วนฟังด้วยสิ” อันหน่วนดึงเสื้อของอันโหรวด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“น้าจือเซี๋
