ยวชมพี่ชาย บอกว่าทำอาหารได้เก่งมาก ๆ”
หลินจือเซี๋ยวพยักหน้าทันที “หยางหยางสุดยอดจริง ๆ ทำอาหารเก่งกว่าฉันอีก ไม่รู้ว่าหลังจากนี้เธอจะทำเก่งหรือเปล่า”
เมื่อพูดจบ เธอก็ถูกอันโหรวดึงไปคุยด้วย “ฉันคงทำไม่ได้หรอก ลูกของฉันคงลำบากมากแน่ ๆ เธออย่าขี้เกียจนักเลย”
“ความรักของแม่นี่มันดีจังเลยนะ OK เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองให้โหรวโหรวผู้เป็นแม่คนและได้เข้าสู่บริษัทจิ่ง คืนนี้เราไปกินข้าวข้างนอกกันเถอะ ฉันเลี้ยงเอง!”
ที่โรงแรมนั่วเทียน
“หยางหยาง หน่วนหน่วน น้าสั่งอาหารมาเยอะเลย พวกเธออยู่อังกฤษมานาน อันที่จริงแล้วอาหารจีนเป็นอาหารที่อร่อยที่สุดเลยนะ” หลินจือเซี๋ยวพูดขณะที่เลื่อนอาหารมาวางไว้ตรงหน้าของเด็ก ๆ ทั้งสอง
อันโหรวมองไปยังลูกสาวของเธอที่กำลังกินอาหารอยู่ ดวงตาคู่นั้นแฝงไว้ด้วยรอยยิ้ม แต่เมื่อมองไปยังลูกชาย เธอก็ต้องขมวดคิ้วเล็กน้อย
“หยางหยาง ทำไมไม่กิน? อาหารไม่ถูกปากเหรอ?” เธอพูดพลางตบไปที่บ่าของลูกชาย
“แม่ครับ ที่นี่อาหารดีกว่าที่ผมทำอีก ตอนนี้ผมกำลังวิเคราะห์อยู่ แม่อย่ามากวนผมนะ”
หลินจือเซี๋ยวมองอันหยางด้วยสีหน้าและแววตาที่จริงจัง เธออดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยออกไปว่า “โหรวโหรว ลูกชายเธอนี่มันเยี่ยมจริง ๆ ทั้งดูแผนที่เก่ง ศึกษาวิเคราะห์ส่วนผสมของอาหารก็เป็น ดูท่าเติบโตขึ้นมาคงเก่งกาจหลายอย่างแน่ ๆ มีความสามารถรอบด้านแบบนี้ เป็นเด็กที่มีพรสวรรค์จริง ๆ น่าอิจฉา อิจฉาจนเกลียดแม
