่จริง ๆ”
“น้า จะอิจฉาหรือเกลียดก็ไม่มีประโยชน์หรอก ง่าย ๆ คุณน้าก็ให้กำเนิดน้องมาสักคนสิ” อันหยางเงยหน้าขึ้น พร้อมขมวดคิ้วเล็ก ๆ ที่ดูจริงจังราวกับผู้ชายตัวโต
หลินจือเซี๋ยวรู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที
ให้ตายสิ เมื่อครู่นี้เหมือนว่าประธานจิ่งตัวน้อยกำลังเฝ้ามองดูเธออย่างนั้นเแหละ เธอบอกตามตรงเลยนะ เธอกลัวสายตาแบบนี้จริง ๆ
“จือเซี๋ยว ประธานจิ่งมีสภาวะจำใบหน้าไม่ได้รุนแรงขนาดนั้นเลยเหรอ? แล้วเรื่องผู้หญิง?”
หลินจือเซี๋ยวตกตะลึงไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่าทำไมเพื่อนรักของเธอถึงได้ถามคำถามนี้ขึ้นมา แต่เธอก็ตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า “ประธานจิ่งจริง ๆ แล้วก็ไม่ได้บอกอะไรมากหรอก แม้ว่าเขาจะจดจำผู้หญิงไม่ได้ และที่บริษัทก็มีพนักงานเป็นผู้หญิงมากมาย แต่ก็ไม่มีปัญหาอะไร แล้วถ้าประธานจิ่งจำหน้าตาของภรรยาตัวเองในอนาคตไม่ได้ขึ้นมา แบบนั้นจะทำยังไง?”
“คงไม่ร้ายแรงขนาดนั้นหรอกมั้ง…” อันโหรวพลันรู้สึกประหลาดใจ ไม่คิดว่าเขานั้นจะมีปัญหาแบบนี้จริง ๆ
“เธอไม่เห็นบอกฉันเลยว่าน้ำเสียงของเธอนั้นเกิดอะไรขึ้น? ตอนแรกก็เสียงดังดี ๆ แต่จู่ ๆ ก็พลันเสียงแหบเสียอย่างนั้น”
“คุณแม่เรียนรู้วิธีดัดเสียงแหบมาจากนักร้องชื่อดังเชียวนะครับ” อันหยางพูดพลางตักอาหารให้แม่ของตน ราวกับเป็นผู้ใหญ่ตัวน้อย
“โอ้โห เธอนี่ร้ายกาจจริง ๆ นะ”
อันโหรวยิ้มเล็กน้อย “ไว้เธอค่อยเรียนรู้ในภายหลังก็แล้วกัน ไว้มีโอกาสหลังจากนี้จะสอนเธอให้ เพียงแต่ว่าค
