ืนนี้เธอแนะนำชื่อศิลปินให้ฉันหน่อยสิ”
“แม่ อย่าพูดเรื่องงานในช่วงเวลากินข้าวแบบนี้สิ” อันหยางกำชับด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจัง
อันโหรวหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยื่นมือไปลูบหัวของลูกชายเบา ๆ
“แม่ หนูทนไม่ไหวแล้ว” หน่วนหน่วนคร่ำครวญพลางร้องฮึดฮัด สีหน้าของอันโหรวพลันเปลี่ยนไปทันที ก่อนจะรีบอุ้มเธอเพื่อพาไปที่ห้องน้ำ
หลินจือเซี๋ยวมองไปที่อันหยางที่กำลังจ้องมองหน้าเธออยู่ ไม่เคยรู้สึกประหม่าแบบนี้มาก่อน เด็กคนนี้สามารถทำให้เธอรู้สึกแบบนั้นได้จริง ๆ
ตัวเธอนั้นรู้สึกว่าหยางหยางนั้นคล้ายกับประธานจิ่งเป็นอย่างมาก เธอเลยหวาดกลัวอยู่เล็ก ๆ
อันโหรวเดินออกมาจากประตูพลางอุ้มอันหน่วนไว้ในอ้อมแขนเพื่อที่จะไปห้องน้ำ ส่วนอันหน่วนก็บิดตัวไปมาราวกับเริ่มจะทนไม่ไหว
เมื่อใดก็ตามที่เห็นลูกสาวเธอทำท่าทางแบบนี้ เธอก็รู้ได้ทันทีว่าลูกสาวนั้นทนไม่ไหวแล้ว
“หน่วนหน่วน ข้างหน้ามีห้องน้ำแล้ว อดทนไว้ก่อนนะ อย่าเพิ่งฉี่ออกมานะลูก หนูห้าขวบแล้วนะ”
