นมามองทางนี้ อันโหรวก็ขยับข้อมือหลัง ก่อนที่จะสลัดมือของลู่ซี่ออก “หน้าอกฉันอาจจะไม่ใหญ่เท่าคุณ แต่ว่าฉันมักจะใช้สมองในการแก้ปัญหา ว่าแต่ขอถามหน่อย คุณมีสมองหรือเปล่า?”
เธอหยุดพูดไปสักพัก ก่อนจะมองขึ้นด้วยหางตาที่เหลือบมองทุกส่วนเล็กน้อย พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มอย่างไม่เกรงใจ “อีกอย่าง มันคงไม่ได้ใช้แค่หน้าอกหรอก เทียบกันแล้วคุ้มค่าไหม?”
ทันทีที่พูดจบ ผู้คนต่างก็ลุกลี้ลุกลน ใบหน้าของลูซี่พลันเปลี่ยนไปอย่างน่าเกลียด ราวกับจานสีที่ถูกบดขยี้จนแหลก
ผู้คนรอบข้างต่างก็หยุดเดินพลางกระซิบกันไปมา
