นี้ เมื่อครู่นี้ทำท่าทางมั่นใจในตัวเองมากจริง ๆ เพียงแต่ว่าตอนนี้กลับเหมือนสูญเสียวิญญาณไปแล้ว ถูกประธานจิ่งมองทะลุผ่านไปแล้วงั้นเหรอ!
การจ้องมองของจิ่งเป่ยเฉินนั้นทำให้ดวงตาของอันโหรวต้องหยุดไปชั่วครู่ ความรู้สึกนี้มันชักจะคุ้นเคยเกินไปแล้ว…
“ประธานจิ่ง คนที่อยู่ข้างหลังคุณนั้นดูเหมือนจะกระวนกระวายนะ ดูท่าคุณน่าจะมีเรื่องสำคัญ?” อันโหรวยิ้มเล็กน้อย ดวงตาก็คลี่ออกมาเป็นรูปยิ้มเช่นกัน
จิ่งเป่ยเฉินละสายตาจากการมองเธอ ก่อนจะหันหลังกลับไป
ดวงตาคู่นี้ดูคุ้นเคยมาก ถ้าหากเป็นเธอ ป่านนี้เขาคงถูกเธอจับจมูกและเป่าลมใส่ดวงตาไปนานแล้ว
เมื่อเขาออกไปนานแล้ว ภายในห้องโถงก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที หัวข้อสนทนาก็ถูกตั้งขึ้นโดยมีอันโหรวเป็นประเด็น
“ผู้หญิงคนนี้จงใจใช่ไหม? ใช้จุดนี้เพื่อดึงดูดสายตาของประธานจิ่ง”
“ไม่หรอกมั้ง ประธานจิ่งสนใจแต่คนสวย ๆ ไม่ใช่หรือไง?”
“ก็จริงนะ ผู้หญิงคนนั้นขี้เหร่จะตาย กล้าสบตาประธานจิ่งแบบนั้น ฝันไปเถอะ!”
หลินจือเซี๋ยวยักไหล่ ก่อนจะเอ่ยกับเธออย่างไม่สนใจคนรอบข้าง “โหรวโหรว ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้นะ ประธานจิ่งตอนนี้ยังเป็นหนุ่มโสดที่ร่ำรวยมาก แต่พวกผู้หญิงพวกนี้ เขากลับ…”
ยังไม่ทันพูดจบก็ถูกอันโหรวขัดจังหวะ “เธอคิดอะไรของเธอ ฉันเป็นแม่คนแล้วนะ มีลูกสองคนแล้วด้วย ยังต้องสนใจเรื่องพวกนี้อีกเหรอ?” หลังจากพูดจบ เธอก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอพยายามเอาหยางหยางกับหน่วนหน่วนออกมาปกป้องตั
