ี๋ยวนี้เลย” เสียงของชายหนุ่มเอ่ยขึ้นอีกครั้งอย่างไม่ลังเล ก่อนจะเดินจากไปโดยอธิบายเพียงแค่นั้นอันโหรวเงยหน้าขึ้นมองหลังของชายคนนั้น เขาทั้งสูงใหญ่ ทรวดทรงสรีระก็ดูดี ในขณะที่กำลังสังเกตชายคนนั้น เขาก็หันหลังกลับมา สายตาของเขาราวกับเหยี่ยวที่จับจ้องมายังเธอไม่ใช่ว่าเขากับเธอไม่เคยเผชิญหน้ากันแบบนี้มาก่อน เพียงแต่ว่าเธออดไม่ได้ที่ต้องจับมือเพื่อนสนิทของตนเอาไว้เขาที่แต่งตัวด้วยชุดสูทสีดำ ผูกเนกไทสีดำลายแถบทอง ร่างกายทรวดทรงงดงาม ใบหน้าที่คมชัดบ่งบอกถึงความเป็นชายมากขึ้นกว่าแต่ก่อน มันกลายเป็นเสน่ห์ที่เพิ่มมากขึ้นกว่าเดิมแต่ทว่าความเย็นชาที่เผยออกมานั้นกลับทำให้เธอค่อนข้างแปลกใจพอสมควร“คนที่ไม่เกี่ยวข้องไม่อาจเข้ามาในบริษัทจิ่งได้” ขณะที่พูด สายตาของเขาก็ไม่ได้ละจากการจ้องมองมาที่อันโหรวแต่อย่างใด เขาค่อย ๆ มองตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับกำลังสำรวจอะไรบางอย่างการที่เธอแต่งหน้าออกมาเหมือนกับคนแก่ชรา หนำซ้ำยังสวมเสื้อผ้าเก่า ๆ เขาจำเธอไม่ได้แน่ ๆ นั่นคือสิ่งที่เธอคิดเอาไว้หลินจือเซี๋ยวกังวลใจมากขึ้น ก่อนจะรีบตอบกลับเขาในทันที “ประธานจิ่งคะ เธอไม่ใช่คนไม่เกี่ยวข้องหรอกค่ะ เธอมาที่นี่เพื่อสอบสัมภาษณ์แผนกวางแผนค่ะ”เมื่อพูดจบ สายตาหลายคนต่างก็จับจ้องมาที่อันโหรวข้อกำหนดของการสอบสัมภาษณ์ของบริษัทจิ่งค่อนข้างตั้งไว้สูง ประการแรกคือการคัดกรองเรื่องเรซูเม่ ซึ่งก็มีหลายคนที่ตกรอบตั้งแต่ข้อนี้ส่วนการส
