แต่หัวจรดเท้าราวกับกำลังสำรวจอะไรบางอย่างการที่เธอแต่งหน้าออกมาเหมือนกับคนแก่ชรา หนำซ้ำยังสวมเสื้อผ้าเก่า ๆ เขาจำเธอไม่ได้แน่ ๆ นั่นคือสิ่งที่เธอคิดเอาไว้หลินจือเซี๋ยวกังวลใจมากขึ้น ก่อนจะรีบตอบกลับเขาในทันที “ประธานจิ่งคะ เธอไม่ใช่คนไม่เกี่ยวข้องหรอกค่ะ เธอมาที่นี่เพื่อสอบสัมภาษณ์แผนกวางแผนค่ะ”เมื่อพูดจบ สายตาหลายคนต่างก็จับจ้องมาที่อันโหรวข้อกำหนดของการสอบสัมภาษณ์ของบริษัทจิ่งค่อนข้างตั้งไว้สูง ประการแรกคือการคัดกรองเรื่องเรซูเม่ ซึ่งก็มีหลายคนที่ตกรอบตั้งแต่ข้อนี้ส่วนการสอบสัมภาษณ์ก็ค่อนข้างที่จะเข้มงวดมาก“แค่บุคลิกท่าทางก็คงไม่ผ่านแล้ว” จิ่งเป่ยเฉินกล่าวอย่างเย็นชา ก่อนจะตัดประโยคด้วยคำพูดที่ทำร้ายจิตใจคนหลังจากที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้ยิน พวกเขาก็รีบเข้ามาเพื่อจะพาคนออกไปทันทีประธานเอ่ยออกมาแบบนี้แล้ว ต่อให้มีความสัมพันธ์กับเลขาหลินจือเซี๋ยวก็คงไม่มีประโยชน์“ประธานจิ่ง คุณสมบัติที่คุณต้องการคืออะไรเหรอคะ แจกันดอกไม้สวย ๆ ที่ไม่มีสมองอย่างนั้นเหรอคะ?” อันโหรวเอ่ยออกมา ก่อนจะแสยะยิ้มมุมปากและเดินออกห่างหลินจือเซี๋ยวตรงไปหาเขาเธอทำเสียงแหบ ๆ อย่างตั้งใจ ใบหน้าที่เปลี่ยนไป บวกกับชื่อของเธอนั้น เธอแทบไม่กังวลกับการกระทำของเธอเลยแม้แต่น้อยแต่หลินจือเซี๋ยวนั้นรู้สึกหวาดกลัวมาก ไม่รู้เพราะอะไรจู่ ๆ น้ำเสียงเพื่อนของตนถึงได้เปลี่ยนไปแบบนั้นดวงตาของจิ่งเป่ยเฉินเลื่อนมองผ่าน เขาม
