องไปยังดวงตาที่มั่นใจและเปล่งประกายของเธอดวงตาคู่นี้…“ถ้าหากคุณต้องการแค่ไม้ประดับ เช่นนั้นฉันก็จะออกจากการสัมภาษณ์นี้ไป แต่ด้วยความสามารถของฉัน ไม่ว่าจะเข้าบริษัทไหนก็ตาม บริษัทนั้นก็จะเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวและแข็งแกร่งกว่าบริษัทจิ่งอย่างแน่นอน”
“เธอนี่จริง ๆ เลย ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรของเธอกันแน่!” หลินจือเซี๋ยวถอนหายใจออกมาหนึ่งครั้ง หลังจากนั้นก็พาอันโหรวไปที่ห้องสัมภาษณ์
เดินไปได้ครึ่งทาง ก็มีคนกลุ่มใหญ่เดินเข้ามาข้างหน้า หลินจือเซี๋ยวมองเห็นว่านี่ชักจะไม่ดีแล้ว จึงรีบดึงอันโหรวหลบข้างหลังของเธอในทันทีพนักงานทุกคนต่างยืนต้อนรับด้วยสีหน้าแข็งขัน พวกเขาถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่ง ต่างก็ก้มศีรษะทำความเคารพ พร้อมเอ่ยตะโกนเสียงดังว่า “ประธานจิ่งอรุณสวัสดิ์”ภายในห้องโถงต่างเงียบสงบทันที มีเพียงแต่เสียงฝีเท้าที่เดินมาจากที่ไกล ๆ อันโหรวถูกหลินจือเซี๋ยวดึงมาหลบด้านหลังอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะรับรู้ถึงเหงื่อเย็น ๆ ที่อยู่บนฝ่ามือของหลินจือเซี๋ยวผ่านไปแล้วห้าปี จากคุณชายจิ่งเปลี่ยนเป็นประธานจิ่ง ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะ ดูมีความสุขุมขึ้นมากด้วยในขณะที่กำลังตกอยู่ในห้วงความคิด เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้านั้นหยุดเดิน จากนั้นเสียงของผู้ชายคนหนึ่งก็เอ่ยออกมาว่า “หลินจือเซี๋ยว เอาข้อมูลลูกค้ามาให้ผมที”อันโหรวได้ยินเสียงสั่นเครือของเพื่อนสนิทของตนเอ่ยออกไปว่า “ได้ค่ะ ประธานจิ่ง ฉันจะรีบเอาไปให้ค่ะ”“เดี๋ยวนี้เลย”
