ยู่กับที่และตั้งใจฟังเสียงคลื่นกระทบชายฝั่งก็เพียงพอแล้วจนกระทั่งท้องฟ้าสว่างขึ้น พวกเขาก็เห็นประตูของเรือถูกเปิดออกมา ข้างในนั้นมีผู้หญิงที่ดูสวยงดงามอยู่คนหนึ่งเธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวของคุณชายจิ่ง มันยาวไปถึงต้นขาเรียว ผมสีน้ำตาลแดงพลิ้วไหวถูกปล่อยยาวไปถึงกลางหลังช่างดูมีเสน่ห์เหลือเกินพวกเขาทำได้เพียงแต่เฝ้ามองดูผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาที่ชายฝั่ง และดูเหมือนว่าเธอนั้นกำลังเข้าใกล้พวกเขามากขึ้นเรื่อย ๆจึงอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอ…“ฝากไปบอกคุณชายของพวกนายด้วยว่าฉันต้องไปแล้ว ก่อนออกไปฉันได้ทิ้งของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ไว้ให้เขา เพื่อไม่ให้เขามีความสุขมากจนเกินไป”ชายที่อยู่บนเตียงยังคงไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหน จนกระทั่งถูกปลุกด้วยเสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์มือถือเขาลืมตาขึ้นมา รูม่านตาสีดำคู่นั้นกำลังปรับสายตาเข้ากับแสงสว่างภายในห้อง เขาค่อย ๆ เอาผ้าขนหนูพันรอบเอวอย่างลวก ๆ ก่อนจะลุกเดินไปที่ห้องน้ำทันทีเมื่อเข้าไปแล้วกลับไม่พบอันโหรว เห็นเพียงแค่เงาสะท้อนบนใบหน้าของตัวเองบนใบหน้าของเขานั้นถูกเธอวาดรูปเต่าตัวใหญ่เอาไว้ให้ตายสิ เมื่อคืนเห็นได้ชัดเลยว่าเธอเป็นคนเริ่มก่อนแท้ ๆก็ดี ในเมื่อเป็นแบบนี้เขาก็ไม่รังเกียจที่จะจับเธอกลับมาคิดบัญชีอีกครั้งดวงตาของจิ่งเป่ยเฉินเต็มไปด้วยความเศร้าที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน เขารีบล้างหน้าล้างตา หลังจากนั้นก็สวมใส่เสื้อผ้า เมื่อแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยก็เดินออกจากห้อง
