ไป“คุณชายจิ่ง อรุณสวัสดิ์ครับ” ชายร่างสูงตัวใหญ่คนหนึ่งก้มศีรษะคำนับ“ผู้หญิงคนนั้นอยู่ไหน?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามขึ้นอย่างเรียบเฉย ปล่อยให้พวกเขาไม่เข้าใจในความหมายแฝงหากรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นกลับไปแล้ว คุณชายจิ่งจะรู้สึกดีใจหรือโกรธกันนะ?“คุณชายจิ่ง ผู้หญิงคนนั้นออกไปตั้งแต่เช้าตรู่แล้วครับ ก่อนจากไปเธอทิ้งคำพูดเอาไว้ด้วย…”ดวงตาของจิ่งเป่ยเฉินสว่างวาบขึ้นมาทันที ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนกลับมาเป็นปกติ “พูดว่าอะไร?”“เธอบอกว่าได้ฝากของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ เอาไว้ให้ เพื่อที่คุณชายจะได้ไม่ดีใจมากจนเกินไป”คำพูดที่เอ่ยออกมาทำให้ใบหน้าของจิ่งเป่ยเฉินก้มต่ำลง ภายในมือของเขามีเหงื่อเย็น ๆ ไหลซึมออกมาเห็นได้ชัดว่ายามนี้คุณชายจิ่งกำลังโกรธ“ดีมาก!” จิ่งเป่ยเฉินกล่าวอย่างเย็นชา……ห้าปีผ่านไป ที่สนามบินเด็กตัวน้อยสองคนที่ดูสะดุดตากำลังยืนอยู่ที่ประตูทางออกของสนามบินเด็กผู้ชายตัวน้อยสวมใส่เสื้อยีนสีฟ้า สวมหมวกคาวบอยสุดเท่ แถมยังใส่แว่นกันแดดสีดำอันเล็ก ๆ ที่เข้ากับร่องจมูก ซึ่งดูก็รู้ได้ทันทีเลยว่าเป็นหนุ่มตัวน้อย ๆ ของชาวตะวันออกส่วนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เด็กผู้ชายตัวน้อย ๆ คือเด็กผู้หญิงที่มีใบหน้าสีแดงอมชมพู แลดูมีเลือดฝาด เธอสวมชุดเจ้าหญิงและมีหมวกดอกไม้เล็ก ๆ ดวงตากลมโตของเธอนั้นมีสีฟ้า เธอค่อย ๆ กะพริบไปมา ส่วนผมของเธอนั้นมีสีทอง กระเซอะกระเซิงคลอเคลียอยู่ที่ไหล่
“จิ่งเป่ยเฉิน…” ดวงตาของอันโหรวพร่ามัวขึ้นม
