?”ระหว่างที่เธอพูดนั้น กระโปรงของเธอที่ดูไม่เรียบร้อยก็เผยให้เห็นถึงผิวที่เนียนใสและน่าดึงดูด ใบหน้าแดงระเรื่อ ผมที่ยาวพาดไปถึงเอว บรรยากาศแสงไฟที่สาดส่องลงมาราวกับฤดูใบไม้ผลิการที่เธอถามเขาแบบนั้น… เธอไม่มีความเป็นผู้หญิงเลยเหรอ?จิ่งเป่ยเฉินรู้สึกราวกับว่าในท้องของตัวเองเริ่มแน่นขึ้น ดวงตาของเขานั้นเต็มไปด้วยตัณหา หากไม่รีบออกไปจากตรงนี้ เขารับประกันได้เลยว่าเธอต้องโดนเขาเล่นงานแน่ ๆและเมื่อเธอได้สติกลับมาก็คงร้องไห้อย่างไม่ต้องสงสัย
ทั้งสองคนนั้นเป็นศัตรูกันมาโดยตลอด
“หุบปากไปซะ ตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะมาฟังคำพูดและน้ำเสียงที่เย็นชาของนายหรอกนะ” อันโหรวพูดจบก็เตะเขาด้วยรองเท้าส้นสูงทันทีเมื่อได้ยินเสียงของชายหนุ่มที่ฮึดฮัดไปมาก็ทำให้อารมณ์โกรธนั้นกลับมาเป็นปกติแต่ในวินาทีถัดมา ความร้อนที่อยู่ภายในร่างของเธอก็พุ่งขึ้นมาจากช่วงท้อง ส่งผลให้ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านอย่างไม่อาจจะควบคุมจิ่งเป่ยเฉินอุ้มเธอออกมาจากงานและพาขึ้นไปบนดาดฟ้าที่มีแสงจันทร์สาดส่องลงมา ทำให้เขาได้เห็นใบหน้าสีแดงระเรื่อของเธอ ความงดงามนั้นไม่อาจที่จะพรรณนาออกมาได้ตั้งแต่ได้รู้จักเธอมาจนถึงตอนนี้ เขาแทบไม่เคยเห็นเธอเป็นเหมือนนกน้อยมาก่อนเลย“จิ่งเป่ยเฉิน ฉัน ฉันร้อนจังเลย” อันโหรวเปลี่ยนสีหน้าไปจากเดิม เธอใช้สองมือของเธอกอดคอของเขาไว้แน่น ราวกับว่าไม่อยากแยกจากเขาไปไหนเมื่อพูดจบริมฝีปากแดง ๆ ของเธอนั้นก็เต็มไ
