ท่าทีที่หงุดหงิด วันนี้เป็นวันแต่งงานของเขา และเขาก็ได้แต่งงานกับคนอื่นไปแล้วพวกเธอเป็นคู่รักที่คบกันมาสิบปี เพียงแต่ว่าตอนนี้เจ้าสาวคนนั้นกลับไม่ใช่เธอเมื่อเห็นดวงตาที่ทุกข์ระทมของเธอ แววตาของจิ่งเป่ยเฉินก็เปล่งประกายอันตรายออกมา ก่อนจะสะบัดแขนเธอออกและพูดว่า “เธอเป็นคนก่อเรื่องขึ้นมาก็ต้องแก้ไขเอง”หลังจากพูดจบ เขาก็ลุกขึ้นและเดินจากไปแต่ก่อนที่เขาจะก้าวออกจากประตูไป เขาก็ได้ยินเสียงโครมครามดังขึ้นจากด้านหลัง เขาจึงรีบหันกลับไปดูทันทีร่างของอันโหรวล้มลงบนเตียง ใบหน้าของเธอแดงเถือกไปกว่าครึ่งความเจ็บปวดของเธอนั้นดึงสติกลับมาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะโน้มตัวลงไปนอนบนเตียงอีกครั้ง เธอจับมือจิ่งเป่ยเฉินเอาไว้และถามอย่างสงสัย “นายบอกความจริงมาที ว่าฉันไม่มีความเป็นผู้หญิงเลยเหรอ?”ระหว่างที่เธอพูดนั้น กระโปรงของเธอที่ดูไม่เรียบร้อยก็เผยให้เห็นถึงผิวที่เนียนใสและน่าดึงดูด ใบหน้าแดงระเรื่อ ผมที่ยาวพาดไปถึงเอว บรรยากาศแสงไฟที่สาดส่องลงมาราวกับฤดูใบไม้ผลิการที่เธอถามเขาแบบนั้น… เธอไม่มีความเป็นผู้หญิงเลยเหรอ?จิ่งเป่ยเฉินรู้สึกราวกับว่าในท้องของตัวเองเริ่มแน่นขึ้น ดวงตาของเขานั้นเต็มไปด้วยตัณหา หากไม่รีบออกไปจากตรงนี้ เขารับประกันได้เลยว่าเธอต้องโดนเขาเล่นงานแน่ ๆและเมื่อเธอได้สติกลับมาก็คงร้องไห้อย่างไม่ต้องสงสัย
“แค่เดินผ่านมา ไม่เห็นจะมีเหตุผลมากมายเลยนี่” จิ่งเป่ยเฉินหัวเราะเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงท
