้องไม่ปล่อยนางไป!
“พวกเจ้ายังไม่หยุดมืออีก! ที่นี่คือบ้านของนายผู้เฒ่าใครก็ห้ามบังอาจ!”
บรรดาคนใช้ชะงักแล้วหันไปมองทางซู่อีทันที
ซู่อีเลิกคิ้วเล็กน้อย “พวกเจ้าทำต่อไป”
ได้ยินดังนั้นคนเหล่านั้นก็เริ่มถอนเหล่าดอกไม้วิญญาณ
ใบหน้าที่ถูกพันไว้ของเฉินชิงเยียนเกือบจะบิดเบี้ยว นางกำหมัดแน่นจึงจะอดทนไม่ลงมือได้
คนพวกนี้ปกตินางดีต่อพวกเขามาก ตอนนี้กลับช่วยซู่อีจัดการนาง!
ทว่าเฉินชิงเยียนจะรู้ได้อย่างไรว่าในใจของบรรดาคนรับใช้นั้นแตกตื่นยิ่งนัก
เมื่อคืนนี้ข่าวแพร่กระจายไปทั่วแล้วนายท่านรองกับชิงเยียนฮูหยินถูกคนตี ทั้งยังเป็นคุณชายหนานเสียนสั่งให้คนลงมือ พวกเขาเหล่าคนใช้ต่อให้ปกติจะได้รับผลประโยชน์มากเพียงใดก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของซู่อี
ไม่มีใครไม่กลัวตาย
เทียบกับตายแล้วพวกเขายอมละทิ้งเฉินชิงเยียน
นี่ก็คือความจริงของตระกูลมู่!
“ท่านพี่ซู่อี!” เฉินชิงเยียนตื่นตระหนก นางหันไปมองซู่อีดวงตาฉายแววน่าเวทนา “ข้าไม่รู้ว่าข้าทำผิดอะไรทำให้ท่านโกรธ แต่ของเหล่านี้ข้าเก็บเมล็ดมาก็เพราะดีต่อนายผู้เฒ่า หากท่านโกรธข้าท่านก็ระบายที่ข้า เหตุใดต้องเอายาวิเศษเหล่านี้มาระบายอารมณ์ด้วย?”
……………
