นที่ตบเฉินชิงเยียน
อย่าว่าคนละสองร้อยฉาดเลย แค่รวมกันทั้งหมดแค่สองร้อยฉาด พวกเขาก็ไม่อาจทนได้
ยิ่งไปกว่านั้นชิงเยียนยังอ่อนแอกว่าเขาด้วย
มู่ซียืนอยู่ด้านข้างไม่ขยับ สีหน้าชั่วร้าย เขายิ้มเย็นชามองหนานเสียนและเฟิงหรูชิง ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
มู่ฮวนกลับมิได้ไร้หัวใจอย่างมู่ซี นางถลันไปคุกเข่าตรงหน้าปรมาจารย์ไห่หรง เอ่ยเสียงสะอื้นเจือน้ำตา “อาจารย์ โปรดช่วยท่านพ่อท่านแม่ข้าด้วย”
เดิมนางเป็นคนเห็นแก่ตัว แต่อย่างไรมู่หลิงและเฉินชิงเยียนก็เป็นพ่อแม่นาง การลงโทษแบบนี้ นางไม่อาจทนดูเฉยๆ ได้
ปรมาจารย์ไห่หรงหลับตาลงอย่างผิดหวัง “เรื่องนี้ข้าไม่อาจยุ่งได้ เจ้าอย่าเรียกอาจารย์อีกเลย ข้าให้โอกาสแล้วแต่เจ้าไม่เห็นค่า ข้าไม่มีทางเก็บคนที่มีจิตใจดุจอสรพิษไว้ข้างกาย”
มู่ฮวนตะกายตัวขึ้นมา ความริษยาคั่งแค้นในใจอยู่เหนือสติ ค่อยๆ คลุ้มคลั่ง
…………
