หรือว่าหลายวันก่อนเจ้าตอบคำถามข้าอย่างไร”
“ข้าไม่รู้ ข้าไม่รู้จริงๆ …”
นางส่ายหน้า ถอยเท้าไปด้านหลังสองสามก้าว
เฉินชิงเยียนแววตาวาวโรจน์ นางกัดฟันเอ่ย “ปรมาจารย์ไห่หรง ความผิดนับพันนับหมื่นล้วนเป็นของข้ากับพี่หลิง ฮวนเอ๋อร์เป็นผู้บริสุทธิ์ นางไม่รู้อะไรเลยจริงๆ”
ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องปกป้องฮวนเอ๋อร์ไว้ก่อน
ปรมาจารย์ไห่หรงอยู่กับนางมานานหลายปี ไม่มีทางไม่ผูกพันเลยสักน้อย ขอเพียงดึงมู่ฮวนออกจากเรื่องนี้ได้ นางก็ยังเป็นศิษย์ของปรมาจารย์ไห่หรงตามเดิม
ปรมาจารย์ไห่หรงส่ายหน้าด้วยความสิ้นหวัง “มู่ฮวนวางแผนสารพัดเพื่อไม่ให้ข้าพบหน้าซู่อี เจ้าคิดว่าข้าดูไม่ออกหรือ เฉินชิงเยียน ข้ายังไม่โง่เง่าถึงขนาดนั้น!”
“ยิ่งไปกว่านั้น ที่ข้ารับมู่ฮวนเป็นศิษย์เพราะอะไร พวกเจ้าไม่รู้จริงหรือ ถ้าไม่มีซู่อี ข้าไม่มีทางรับศิษย์”
เฉินชิงเยียนตัวแข็งทื่อ สองมือที่อยู่ข้างกายกำแน่น
ทำเช่นนี้นางถึงสะกดความอิจฉาเคียดแค้นในใจลงได้
นางอิจฉาหนานซู่อี
อีกฝ่ายไม่ได้ทุ่มเทอะไรเลยแท้ๆ ก็ทำให้คนมากมายยอมปฏิบัติต่อนางจากใจจริง เพราะอะไรกัน
นายผู้เฒ่าก็เช่นนี้ มู่ชิงอิ้นก็เป็นเช่นนี้ ปรมาจารย์ไห่หรงก็เป็นเช่นเดียวกัน
ในทางกลับกันนางทุ
