่มเทไปมากมาย ยังไม่อาจแทนที่หนานซู่อีได้
“อาจารย์” มู่ฮวนร้องไห้พุ่งเข้าไปข้างๆ ขาปรมาจารย์ไห่หรง น่าสงสารเวทนานัก “ท่านอย่าทิ้งข้านะ ต่อไปข้าจะเชื่อฟังคำสั่งท่าน ข้าสำนึกผิดแล้ว สำนึกผิดแล้วจริงๆ ข้าจะฝึกวรยุทธให้ดี ตั้งใจเรียนวิชาแพทย์ ไม่ให้ท่านต้องขายหน้า”
ศักดิ์ศรีใดๆ นางไม่ต้องการอีกแล้ว
นางรู้แต่ว่า นางไม่อาจทำให้ปรมาจารย์ไห่หรงจากไปได้…
เขาคืออาจารย์ของนาง หลายปีที่ผ่านมานางพึ่งพาอาจารย์ ทั้งที่ไม่ใช่ท่านพ่อ แต่ก็มากเกินกว่าท่านพ่อแล้ว แต่อาจารย์กลับทิ้งนางได้โดยไม่ใยดี
อีกอย่างตระกูลมู่ในวันนี้ไม่มีอาจารย์ไม่ได้
ฉินเฟยเอ๋อร์ยืนตัวแข็งไม่ไกลออกไป
ก่อนคืนนี้ มู่ฮวนยังอยู่บนที่สูง เย่อหยิ่งเกินใคร เวลาเพียงสั้นๆ นางเปลี่ยนไปน่าสงสารและต่ำต้อยถึงเพียงนี้
ฉินเฟยเอ๋อร์ค่อยๆ เงยหน้าจับจ้องไปที่ซู่อี
ชั่วขณะนั้นหัวใจนางเต็มไปด้วยความสำนึกเสียใจ
หากตอนที่ได้พบหน้าซู่อีครั้งแรก นางไม่ได้เป็นอริกับเฟิงหรูชิง บางทีผลอาจจะต่างออกไปใช่หรือไม่
……………….
