ร้องไห้ นางเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าชรานั้น
“อาจารย์…”
“อย่าเรียกอาจารย์!” ปรมาจารย์ไห่หรงหัวเราะเสียงเย็นชา “หลายปีมานี้เพื่อเจ้าแล้วข้าต้องเสียยาวิเศษไปมาก หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น เกรงว่าคงจะไม่อยู่ในระดับเจ้าอีกแล้ว ที่น่าขำที่สุดคือ เจ้ายังกล้าบอกต่อภายนอกว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะ!”
ตระกูลมู่มีตัวไร้ประโยน์สองคน!
มู่ฮวนโชคดีกว่ามู่ซี ได้รับการอบรมจากเขา ไห่หรงใช้ยาวิเศษทั้งหมดที่มีเพื่อเพาะบ่มให้นาง มู่ฮวนถึงมีความสำเร็จอย่างทุกวันนี้
ถึงมู่ซีจะอยู่ภายใต้การฝึกฝนของตระกูลมู่ เฉินชิงเยียนก็ทุ่มยาวิเศษไปกับเขานับไม่ถ้วน
แต่ที่มู่ฮวนมีนั้นคือคลังยาวิเศษของเขา ยาวิเศษที่ผู้กล้านับไม่ถ้วนเคยมอบให้เขา มีมูลค่ามหาศาล
นางมีความสามารถอย่างทุกวันนี้ได้ เพราะสะสมยาวิเศษจำนวนมาก พรสวรรค์เช่นนี้จะนับเป็นอัจฉริยะได้อย่างไร
“ไม่…ไม่ใช่” มู่ฮวนส่ายหน้า ถอยหลังไปสองสามก้าว “อาจารย์ ไม่ใช่แบบนี้ ข้ามีพรสวรรค์เป็นเลิศแท้ๆ มีคนมากมายต่างก็ชื่นชมข้า”
เทียบกับอาจาร์ยขับไล่นางออกจากสำนักนับแล้ว ถูกอาจารย์ที่เคารพรักปฏิเสธความขยัน และความสำเร็จของนางยังแย่เสียกว่า!
ที่น่าขำก็คือ พลังฝีมือในปัจจุบันของนางได้มาเพราะยาวิเศษหรือ
นางไม่ใช
