และต้องการแย่งไป
“ไม่! เสียงของฉันน่าเกลียดขนาดนั้นไม่ได้ ต้องเป็นเพราะเธอเสกคาถาบ้า ๆ ใส่แน่!” หลังจากที่แย่งเอาเสียงของลี่ซิงจินไป หรงชิงก็ใช้โทรศัพท์บันทึกเสียงพูดของตัวเองทุกวัน เอาไว้ชื่นชมเอง
เสียงเป็ดตัวผู้ในตอนนี้ ไม่ใช่ของเขาแน่!
เธอส่งเสียงเฮอะใส่อย่างเย็นชา ไม่สนใจหรงชิงอีก แล้วมองไปทางลี่ซิงจิน “ฉันช่วยตามหาเสียงของคุณกลับมาแล้ว พักฟื้นหนึ่งถึงสองวัน น่าจะทันสำหรับทัวร์การแสดงทั่วประเทศของคุณนะคะ”
ลี่ซิงจินพยายามส่งเสียงและแล้วเขาก็เปล่งเสียงออกมาได้จริง ๆ เขาตื่นเต้นมากจนน้ำตาไหล “ขอบคุณครับคุณเฝ่ย…”
จิตใจของหรงชิงหดหู่ลงไปโดยสิ้นเชิง จบแล้ว ทุกอย่างจบลงแล้ว
การวางมาดที่เย่อหยิ่งของลี่ฉิวก็ลดลงเช่นกัน
แก้ไขปัญหาของลี่ซิงจินแล้ว เฝ่ยไป๋ลู่ก็ไปดูอาจารย์เผิง ครั้นแล้วก็เห็นใบหน้าของเขาแก่ลงอย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่ลมหายใจผมส่วนใหญ่ของเขาเปลี่ยนเป็นสีเทา จากคนที่กระฉับกระเฉงและมีชีวิตชีวาเปลี่ยนเป็นตาแก่ที่กำลังจะตายในไม่ช้า
กับคนของตัวเองยังลงมืออย่างเหี้ยมโหดขนาดนี้ คนธรรมดาก็คงไม่มีน้ำหนักใด ๆ ในสายตาพวกเขา
‘ตามหาสมบัติล้ำค่า ก่อกวนปรมาจารย์เต๋า…’ คำพูดที่อาจารย์เผิงยังพูดไม่จบ เฝ่ยไป๋ลู่เพิ่มเนื้อหาครึ่งหลังอัตโนมัติ
เธอหรี่ตาลง แม้ยังไม่รู้ว่าสมบัติล้ำค่าคืออะไร แต่เมื่อเมืองเจียงมีงานใหญ่อะไร จะต้องเป็นงานที่ควรค่าให้คนเหล่านี้ก่อปัญหา…
…นั่นจะต้องเป็นงานแข่งขันปรมาจา
