“ผ่านไปสักระยะจะเป็นวันเกิดของนายผู้เฒ่ามู่แล้ว ท่านจะกลับไปหรือไม่”
ซู่อีอึ้งงัน พยักหน้าเบาๆ
“ข้าจะไปกับท่าน”
เฟิงหรูชิงกุมมือนางไว้ เอ่ยด้วยเสียงหนักแน่น
ใบหน้าสง่างามของซู่อีเผยยิ้ม “คนของตระกูลมู่ นอกจากนายผู้เฒ่ากับเสี่ยวชิงอิ้นแล้ว ที่เหลือล้วนสกปรกนัก ยิ่งไปกว่านั้น แต่ละคนยังเป็นคนอกตัญญู ข้าไม่อยากให้เจ้าเสียสายตา”
บางทีเมื่อคิดถึงเรื่องในปีนั้น รอยยิ้มของนางค่อยๆ เยือกเย็นขึ้น
“เมื่อครู่ มู่หลิงบอกว่าตอนเขาบาดเจ็บ มีแต่เฉินชิงเยียนดูแลเขาเท่านั้น ส่วนข้าหายไปอย่างไร้ร่องรอย แต่หากมิใช่เพราะข้าช่วยเขา ไม่สนว่าพลังจะถดถอย จนถึงบัดนี้ยังไม่ฟื้นฟ ฟู เขายังจะมีชีวิตอยู่อีกหรือ”
“ความจริงเรื่องนี้ข้าก็ต้องรับผิด ตอนนั้นเพื่อไม่ให้เขาบาดเจ็บภายใน ถึงไม่บอกเรื่องนี้ ถึงขั้นให้นายผู้เฒ่าช่วยข้าปิดบังเอาไว้”
“แต่ภายหลัง พวกเราสามคนออกจากจวนเทียนเสินพบศัตรูตระกูลมู่ เขาจำได้แต่เฉินชิงเยียนไม่ทอดทิ้งเขา กลับลืมไปว่า ข้าเป็นคนล่อศัตรูออกไป ถึงทำให้พวกเขารอดจากอันตรายได้ ข้ากลับ บถูกคนทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส ต้องซ่อนตัวพักฟื้นครึ่งปีถึงกลับไปได้”
………………….
