วเลย
ตอนนี้นางรู้สึกเหมือนสิ่งที่จ่ายเงินออกไปหลายปีนี้ล้วนเอาไปเลี้ยงสุนัขจนหมดสิ้น
“หลัวลี่” เฟิงหรูชิงน้ำเสียงเกียจคร้าน ดังขึ้นเนิบๆ ภายใต้แสงจันทร์ “ข้าหิวแล้ว พวกเราไปหาที่พักกันสักหน่อยเถอะ”
“ได้”
หลัวลี่รั้งสายตากลับมา
ถูกแล้วสหายที่แท้จริงสมควรเป็นแบบเสี่ยวชิง ไม่ใช่คนที่เอาแต่ให้นางถอยให้คนอื่นตลอด
“หยุดนะ!”
หลัวลี่เพิ่งหมุนตัวเตรียมจากไป สาวใช้ข้างกายเฉินเฟยเอ๋อร์ก้าวออกมา เอ่ยด้วยโทสะ “คุณหนูหลัว คุณหนูข้าดีกับท่านจากใจจริง ยามนี้ทำไมท่านถึงทำกับนางเช่นนี้ น่าขันก็คือคุณ ณหนูข้ายังเอาแต่คิดเพื่อท่านอยู่ตลอด”
“หลิวสยา!” ฉินเฟยเอ๋อร์หน้าซีด ตวาดห้าม “เจ้าหยุดเหลวไหลได้แล้ว!”
ที่นี่คือจวนฝูจู่ หากทะเลาะกับหลัวลี่ขึ้นมาจริงๆ จะเกิดผลกระทบกับชื่อเสียงตระกูลฉินอย่างร้ายแรง
นางมิอาจปล่อยให้สาวใช้เหิมเกริมได้
“คุณหนู…” หลิวสยาเบะปากอย่างกล้ำกลืนมองฉินเฟยเอ๋อร์ “ทั้งๆ ที่คุณหนูหลัวทำเกินไปแท้ๆ รวมถึงผู้หญิงข้างกายนางผู้นั้นด้วย ไม่รู้ว่าเป็นหญิงเถื่อนมาจากตระกูลไหน คุณหนูหลัว
